Mijn ontdekkingen

Take the stage

Mon, 14 Jul 2025 08:11:01 GMT

Gisteren was mijn guilty pleasure op TV: Dirty Dancing. Een film uit 1987. Ik was toen 9. Direct kneiter verliefd op Jennifer Grey en ik wilde natuurlijk net zo stoer zijn als Patrick Swayze.

Inmiddels ben ik al 27 jaar samen met mijn eigen Jennifer Grey, maar zo stoer als Patrick Swayze ben ik nooit geworden.

Het misbruik dat plaatsvond tussen mijn 10 ^e en 12 ^e heeft een soort van sluier over mijn leven gegooid. Ik stond meer dan 35 jaar lang in een overlevingsstand. Iedereen wantrouwend en nooit veel aandacht vragend. Want aandacht vragen en nodig hebben was de perfecte ingang om misbruikt te worden.

De afgelopen 3 jaar heb ik in therapie en tijdens mijn opleiding Traumaseksuologie de impact en gevolgen van het seksueel misbruik in mijn jeugd in kaart gebracht, ontleed en een plaats en betekenis kunnen geven. Die soort van sluier heb ik kunnen oplichten.

Vorige week reed ik terug vanaf het vakantieadres waar ik zojuist onze oudste had heen gebracht. Hij ging voor het eerst ‘alleen’ met vrienden op vakantie. Op mijn spotify ‘vind je deze dan ook leuk-lijst’ kwam Endless Summer van Scooter voorbij. Een hit uit 1995. De tijd dat ik, om erbij te horen, eigenlijk alleen punk en hardrockmuziek luisterde. Omdat dat dat nu eenmaal bij ons in de klas geluisterd werd. Happy hardcore en aanverwante muziekstromingen was not done.

En ik merkte dat de tranen in mijn ogen sprongen. Wat nou als ik net als Patrick Swayze was geweest en het afsluitende lied in Dirty Dancing zou onderbreken om te laten zien wat ik leuk vind. Wie ik ben.

De onvermijdelijke vraag kwam weer in mij op: ' wat nou als het misbruik niet had plaatsgevonden? '
Hoe had ik dan alles beleeft. Welke keuzes had ik dan gemaakt. Hoe had mijn leven er dan uit gezien? Was ik dan misschien wel meer als Patrick Swayze geweest en had ik dan meer Jennifer Gray’s het hof gemaakt in mijn pubertijd?

Meteen weet ik mezelf te herpakken. Ik weet dat ik mezelf de ‘ Wat als? ’-vraag niet moet stellen. Het misbruik is namelijk wél gebeurd en ik kan dat niet ongedaan maken.

En toen ik gisteren in bed lag en nog even terug dacht aan wat me nou iedere keer weer raakt als ik Dirty Dancing kijk dan is het toch dat podium pakken. Iedereen aan de kant schuiven en mezelf laten zien. En toen realiseerde ik me dat voor het misbruik ik ook al niet zo’n held was.

Veel mensen om me heen en op de voorgrond staan, heb ik eigenlijk altijd spannend gevonden. En toen viel er voor de zoveelste keer een kwartje. Wat doe ik bij mijn kinderen? Ik moedig ze aan wanneer ze iets spannend vinden. Ik heb onze oudste regelmatig aangespoord te blijven voetballen en zichzelf op het veld te laten horen en zien. Hij was nooit de grootste in het team en in het begin werd hij nooit aangespeeld ondanks dat hij altijd vrij stond. Hij was bijna gestopt. Nu is hij al een aantal seizoenen op rij een van de topscoorders in zijn team.

En dan onze dochter. Iedere keer bang om van de balk of brug te vallen. En iedere keer heb ik haar aangemoedigd om het toch weer te proberen. Om toch weer te gaan trainen en oefenen. Het aantal turnmedailles kan ik ondertussen niet meer tellen.

Die aanmoediging heb ik denk ik gemist vroeger. Wanneer ik iets spannend vond was er altijd de veilige haven bij mijn moeder. Mijn moeder heeft ooit toegegeven dat we vroeger met carnaval op vakantie gingen omdat ik niet tegen de harde muziek en de grote hoeveelheid mensen kon.

Nu ik het seksueel misbruik uit mijn jeugd een plek heb kunnen geven komt er ruimte om te onderzoeken welke Michiel er onder die sluier vandaan komt. En nu ontdek ik dat ik het nooit geleerd heb om het podium te pakken en daar ook nooit toe aangemoedigd ben. Ik merk wel dat ik me anders voel in het bijzijn van anderen en in groepen. Ik stel vaker vragen en voel me steeds minder vaak ongemakkelijk. Het lukt me om ruimte in te nemen en de echte Michiel te laten zien.

Zou ik dan op mijn 47 ^e alsnog meer als Patrick Swayze kunnen worden? Ik ga het ontdekken ��

Kusje er op?!

Tue, 24 Sep 2024 07:25:23 GMT

Het zien van pijn bij een ander activeert een pijnervaring in onszelf. En van nature zijn wij pijn vermijdend. Dus om de pijn voor onszelf draaglijk te houden gaan we proberen om de pijn van de ander zo snel mogelijk weg te nemen:

' Doet het pijn? ', ' Het valt wel mee, daar hoef je toch niet om te huilen '. ' Doe maar snel je tranen weg. '

We bagatelliseren voor onszelf de pijn van de ander: ' tja...iedereen heeft dat wel eens meegemaakt. '
Of doen aan victimblaming: ' tja...dan had je ook niet.... '

Alles om de pijn van de ander niet ook zelf te hoeven voelen.

Er zijn allerlei technieken en methoden ontwikkeld die er op gericht zijn om om jouw pijn heen te werken. Door jezelf in het zweet te werken in de sportschool, zo veel mogelijk positieve doelen te stellen, eindeloos te mediteren of allerlei positieve visualisaties te maken, krijg je van alles aangereikt om de pijn weg te kunnen stoppen en te onderdrukken.

Een aantal bekende goeroes creëert in grote zalen een opzwepende sfeer, claimen dat je volledige controle hebt over je eigen gedachten en zorgen ervoor dat je aan het eind van de dag in een aanstekelijke halleluja-stemming huiswaarts keer.

....om een tijdje later te ontdekken dat het nog steeds pijn doet.

De pijn van seksueel misbruik zit diep geworteld in ons lijf, in ons gevoel en in onze gedachten. Na verschillende opleidingen en cursussen in persoonlijke ontwikkeling voelde ik nog steeds die pijn.

Het meest tekenend was de verbaasde opmerking van een van mijn opleiders toen ik openlijk ging praten over het seksueel misbruik in mijn verleden: ' Hoe kan het dat jij hier al zo lang bij ons rondloopt en we dit helemaal niet wisten? '

Ik liet wel mijn emoties zien. En iedere keer kreeg ik een techniek aangeleerd om de pijn te verzachten. Alleen mijn échte pijn bleef. Die werd niet gezien. Die zag ik zelf niet eens.

Het zal je niet verbazen, maar ik heb altijd een hekel gehad aan de term ervaringsdeskundig. Ik heb echter ondervonden dat een ervaringsdeskundige weet en ziet hoe ik mijn échte pijn vakkundig verborgen hield. En bij mijn eerste tranen niet zei: ' Het valt wel mee, kusje er op! '

Hij zei: ' Ja, dat doet pijn, ik zie het, ik weet het en ik voel het. ' En hij bleef bij me in mijn pijn. Ik zag soms aan hem dat mijn pijn ook hem raakte. En dat was OK. Dan hadden we samen een moment van pijn. En dit zorgde er direct voor dat mijn pijn lichter werd. Gezien, gehoord, gevoeld en begrepen. Hij kon mijn pijn een tijdje voor me dragen, zodat ik wat ademruimte kreeg.

Geen quickfix, geen ' ga eens lekker sporten ', geen visualisatie om de pijn achter te verschuilen of te vervormen naar een innerlijke kracht.

Gewoon pure pijn...en de ruimte om die pijn van binnenuit te kunnen helen.

Op de eerste bijeenkomst van de mannengroep die Roeland en ik begeleiden zag en voelde ik pijn.
Ik weet hoe mijn eigen pijn er uit ziet en die heb ik kunnen helen.
Die ervaring neem ik nu als ervarings- en getuigedeskundige mee om bij anderen te kunnen blijven in hun pijn, zodat ook zij de ruimte voelen om van binnenuit te helen.

Hoe ga jij om met de pijn van de ander? Kusje er op en door? Of kun je onderzoeken welke pijn bij jou geraakt wordt, bij het zien van de pijn van een ander?

Ik vertrek

Fri, 13 Sep 2024 10:32:46 GMT

Na de eerste bijeenkomst van de mannengroep die Roeland en ik begeleiden wordt het me nog maar weer duidelijk hoe belangrijk het is om allerlei taboes rond seksueel misbruik te doorbreken. In eerste instantie door er over te blijven praten en door er berichten zoals deze over te blijven schrijven.

Er bestaan veel misvattingen over seksueel misbruik. Om maar te beginnen met de vraag: ' wat is seksueel misbruik?' De termen aanranding en verkrachting spreken tot onze verbeelding. Maar hoe zit het met een kind dat gedwongen wordt om ‘alleen maar’ te kijken naar de seksuele handelingen van een ander?
Of iemand die gechanteerd wordt om seksuele handelingen met zichzelf uit te voeren voor een webcam? Of sterker nog iemand die zich met mooie praatjes laat verleiden tot het sturen van naaktfoto’s van zichzelf?

Op Wikipedia wordt het onderscheid beschreven tussen hands-on en hands-off misbruik. Zonder fysiek contact kan dus ook al sprake zijn van seksueel misbruik. Er is bij misbruik in alle gevallen sprake van een machtsverschil waardoor dader in de positie is om bepaalde seksuele handelingen af te dwingen bij het slachtoffer.

Hoe ‘onschuldig’ het misschien ook leek, je kunt je op een veel later moment realiseren dat je slachtoffer bent geworden van seksueel misbruik. En misschien word je je op dat moment pas gewaar van de impact die de betreffende handeling heeft gehad op jou als persoon.

'Zo ben ik u eenmaal', 'ik kom niet graag in de buurt van andere mensen', 'ik kan niet omgaan met gezagsverhoudingen', 'ik praat niet graag over mijn gevoel', 'ik ben vaak in mijn gedachten verzonken of ik ben helemaal weg', 'ik ervaar spanning in mijn lijf in bepaalde situaties'.

Dit kunnen allemaal aanwijzingen zijn die een tipje van de sluier oplichten en de impact van seksueel misbruik zichtbaar maken.

In de begeleiding van slachtoffers van seksueel misbruik is het belangrijk om te ontdekken op welk moment die impact zich aandient. Op welk moment gaat de scene van het misbruik zich herhalen? Op welk moment treedt er bij het slachtoffer een gedragspatroon in werking dat het slachtoffer ontwikkeld heeft om het moment van misbruik te kunnen doorstaan?

Het lijf spreekt vaak het eerst. Iemand recht kortstondig de rug of laat de schouders juist zakken. Een woord wordt ingeslikt of een zin niet afgemaakt. Zelfs het afwenden van het gezicht, het ballen van een vuist of het draaien van een voet in de vluchtrichting kan het begin zijn van het ‘ik vertrek’ gedrag. Alles wat daarna komt is (weliswaar in een andere vorm) een herhaling van het misbruik.

Een van mijn vertrek momenten is het moment waarop ik graag iets wil zeggen wat ik belangrijk vind wanneer ik in een groep mensen ben. Ik denk dan ‘ ziet niemand dit? ’ maar ik blokkeer, ik hou mijn adem in en ik ga met mijn gedachten weg van de groep. Vervolgens hoop ik dan dat iemand anders aan mij ziet dat ik iets wil zeggen en me uitnodigt om me uit te spreken.

Ik heb mezelf jarenlang bestempeld als sociaal onhandig en geen grote prater. Ik twijfel ook altijd of ik het wel goed zie als ik iets zie wat anderen niet zien.

Sinds ik me er van bewust ben welke impact seksueel misbruik heeft in het algemeen en specifiek op mij als persoon, ben ik alle overtuigingen over mezelf gaan onderzoeken. Ben ik wel sociaal onhandig? Wat maakt dat ik blokkeer als ik graag iets wil zeggen?

Dus ja…wat doe ik als ik op schoot zit bij mijn hopman die zijn hand in mijn onderbroek heeft en er een groepje mede-verkenners de ruimte binnenloopt? Ik voel me betrapt. Ik weet niet of dit zo hoort. Ik weet niet wat normaal is. Niemand zegt iets en onderling weten we allemaal dat ‘ die hopman nu eenmaal zo is en dat het erbij hoort ’. Blijkbaar is wat zij zien normaal. Dus ik hou m’n mond. Ik maak mezelf onzichtbaar. En ik denk dat ik op dat moment de ruimte verlaat. Ik dissocieer.

Zelfs mijn opleider vraagt nog wel eens ‘ joehoeh…ben je er nog? ’ Ik doe het dus nog steeds. Ik vertrek. Ik dissocieer als ik iets wil zeggen terwijl ik twijfel. Ik voel me betrapt dat ik misschien iets zie en ervaar wat anderen niet zien en ervaren. Of misschien ervaar ik wel iets wat niet het vermelden waard is omdat juist iedereen weet dat het gebeurt, want ‘ hij was nu eenmaal zo en het hoorde erbij ’.

Dus ik ben al vertrokken. Wat ik zie en ervaar hou ik voor mezelf. En ik blijf in mezelf herhalen dat ik het waarschijnlijk fout gezien of gevoeld heb. Dat hetgeen ik ervaar niet klopt. Anders had er tóen wel iemand gezegd: ' hé doe ff normaal, dit klopt niet, dit is niet OK' .

Ik ken dus mijn vertrek moment en daarna herhaalt zich de scene van toen: ik houd mijn mond, ik maak mezelf onzichtbaar en ik vertel mezelf dat het niet waar is wat ik zie en ervaar.

Het vertrekken gebeurt op een zeer specifiek moment. Het is niet dat het mijn leven onmogelijk maakt. Maar het geeft wel aan dat de impact van seksueel misbruik na 35 jaar nog steeds merkbaar is en gevolgen heeft. Het herkennen van het moment van vertrek is een belangrijke stap in het ontdekken van de impact van seksueel misbruik en is het startpunt om het steeds terugvallen in de misbruikscene ongedaan te maken.

Er is steeds meer bekend en ook nog een heleboel onbekend over de impact van seksueel misbruik. Schrijven gaat me goed af, dus ik blijf nog wel even schrijven. En tegelijkertijd weet ik dat er ook een moment komt dat ik me ga uitspreken. Ik vertrek namelijk op het moment dat ik in een groep mensen iets wil zeggen dat ik belangrijk vind. Het is aan mij om te leren om te blijven op dat moment.

Een slechte trip

Tue, 03 Sep 2024 06:23:51 GMT

Ontwaken uit een slechte trip

Afgelopen week was een intense week voor mij:

Ik heb veel gelachen.
Ik kreeg een compliment.
Ik ervaar vriendschappen.
Ik nam afscheid.
Ik voelde jaloezie.
Er komen zakelijke kansen voorbij.
Ik ging ergens heen zonder te weten wat ik kon verwachten.
Ik voelde mij op mijn gemakt te midden van een menigte.
En ik trof voorbereidingen voor een zeer waardevol project.

Ik hoor mezelf nu namens jou invullen: ' Wat is daar zo intens aan? Dit klinkt als een gemiddelde week in een willekeurig leven. '
En misschien is dat eigenlijk ook wel zo, alleen zo heb ik dat niet eerder kunnen ervaren.

Ik heb namelijk tot tranen toe gelachen...met mensen die ik helemaal nog niet zo goed ken.
Ik kreeg een compliment over de manier waarop ik mijn vaderschap invul...zonder dat er bij mij 'ik heb gefaald als vader'-gedachten boven kwamen.
Ik ervaar vriendschappen...zonder dat ik het gevoel heb dat ik daarvoor een tegenprestatie moet leveren en ik voel daadwerkelijk een verbinding.
Ik nam afscheid omdat het voor mij voelde als afgerond...zonder me daarover schuldig te voelen en uit zelfbescherming de deur compleet dicht te gooien door een sneer na te geven.
Ik voelde jaloezie, niet omdat ik de ander iets misgun...maar omdat ik inzag dat ik mezelf in mijn leven vaak te kort gedaan heb ten gunste van anderen. Ik was jaloers op de manier waarop die anderen het goed voor zichzelf geregeld hebben en niet zozeer jaloers op het materiële aspect.
Er komen aanbiedingen voorbij waarbij ik alleen maar kan concluderen dat mijn expertise gezien wordt en dat het niet is...om mij een helpende hand toe te steken.
Ik ging onderweg met een tas kleren en een adres, zonder een idee waar ik terecht zou komen. En ik heb vervolgens een geweldig weekend gehad...zonder gedacht te hebben: ' Wat doe ik hier? Ik moet hier weg!'
Ik zat zondag op een overvol terras. En ik realiseerde me achteraf dat ik met mijn volle aandacht bij het gesprek kon blijven...zonder continu te scannen wie er nieuw het terras op kwamen, voor welke mensen ik moet oppassen en wie kan horen waar ons gesprek over ging.
En ja...binnenkort hoop ik een waardevolle bijdrage te kunnen leveren aan de persoonlijke ontwikkeling van een aantal mensen...zonder dat ik enige vorm van persoonlijke prestige of bewijsdrang ervaar.

Het voelt alsof ik aan het ontwaken ben uit een hele slechte trip. Een trip die als een grauwe sluier over mijn leven hing en die alleen maar negatieve beelden opriep over mezelf. Het voelt alsof mijn leven intenser wordt. Alsof ik geassocieerd ben in mijn eigen leven in plaats het leven vanaf de zijlijn te aanschouwen.

Dus ja...afgelopen week was voor intens voor mij. Alsof mijn filter voor gevaar aan het afzwakken is en het leven in meer kleur en details op me af komt.

Dit weekend had ik een gesprek over drugs en leuke trips. Drugs heeft mij nooit aangetrokken. Ik wil niet dat mijn leven wordt vertroebeld door een of andere stofje. Drugs werkt alleen omdat je lijf van nature de werkzame stof toch al kon aanmaken en ontvangen.

Nu die grauwe sluier steeds verder optrekt denk ik dat ik eerst maar eens ga ervaren hoe op natuurlijke wijze mijn 'ik ben blij'-receptoren aangezet worden.

' Het leven lacht me steeds meer toe ' vond ik een passende afsluiting van dit blog. Ik denk dat ik 'm omdraai: ‘ Het lukt mij steeds meer het leven toe te lachen. ’

Heb een mooie dag ��

Terug naar de shock

Sun, 04 Aug 2024 18:54:05 GMT

"het viel eigenlijk wel mee"

‘ Het is best heftige materie om aan en mee te werken ’. Iets van deze strekking hoor ik afgelopen tijd vaker van mensen in mijn omgeving nu ik seksueel misbruik en mijn eigen verhaal meer kenbaarheid aan het geven ben.

‘ Begrijp me niet verkeerd’ zei gisteren een goede vriend van me, ‘ maar ondanks de ellende die je er van hebt, brengt het toch ook wel wat.’ Met de aanvulling ‘we weten natuurlijk nooit wat er van je geworden was als het niet was gebeurd.’

Hij doelde daarmee op de samenwerking die ik met Roeland ben aangegaan om mannen te ondersteunen bij het verwerken van seksueel misbruik ( www.traumareis.nl ).

Bijna tegelijkertijd krijg ik een e-mail van iemand uit mijn netwerk die aangeeft dat ‘ terug gaan naar de shock ’ misschien wel terughoudendheid kan oproepen.

Ik realiseer mij dat het (ver)werken van en met seksueel misbruik voor mij bijna gewoongoed geworden is. Ik ben er het afgelopen jaar in mijn eigen traject en in mijn opleiding dusdanig intensief mee bezig geweest dat ik zelfs niet meer opschrik van de soms donkere humor die ook bij het verwerken hoort.

Tijdens onze eerste reis naar de bergen hadden we een gemixte groep van mannen met een misbruik verleden en mannen die om een andere (persoonlijke) reden een uitdaging in de bergen wilden ondernemen. En ook daar werd er verwonderd naar ‘ons’ gekeken als wij een zwarte grap maakten over ons misbruikverleden. Inside humor zal ik maar zeggen.

Ik ben mij ten zeerste bewust van het karakter van het werk dat ik samen met Roeland ga doen. Wij zijn beiden al een tijdje ‘uit de kast’ zoals we dat ook bij misbruik noemen. En wij gaan mannen begeleiden die hun traject van ‘uit de kast komen’ nog voor zich hebben.

Misschien denken zij nog: ‘ Het valt eigenlijk wel mee wat er gebeurd is.’ of ‘Misschien heb ik er zelf ook wel mee ingestemd.’ Tot er achter komen dat was jou is overkomen valt onder seksueel misbruik zonder dat je dat label er aan gehangen hebt.

‘Het viel eigenlijk wel mee’ is een van de eerste hordes die je te slechten hebt, namelijk die van het bagatelliseren. De enige vraag die je hiervoor te stellen hebt is: als iemand anders hetzelfde overkomen zou zijn, zou je dat dan ook wel mee vinden vallen? Of zou het dan misschien toch wel heftig zijn? En zou die andere er dan ook geen last van hebben?

Het hardop uitspreken ‘ik ben seksueel misbruikt’ is misschien wel een van de lastigste stappen die je te nemen hebt. Dat is het onder ogen komen van je eigen misbruik.

En dan begint het proces van onderzoek naar de schade die het misbruik bij je aangericht heeft. Je moet terug naar de shock. Dat klinkt misschien afschrikwekkend maar is wel een belangrijk onderdeel van de verwerking.

Toen ik terug keek op mijn misbruik zei ik dingen als ‘Hij heeft mij mijn jeugd afgenomen ‘ en 'door hem heb ik geen gewone pubertijd kunnen doormaken’ .

Maar zoals die goede vriend van mij zei ‘we weten niet wat er van je geworden zou zijn als het niet gebeurd was’. En daar heeft hij helemaal gelijk in. Ik ben ook gestopt met me af te vragen ‘wat als….’ .

Dat heeft helemaal geen zin.

Terug naar het moment van misbruik, de shock, heeft me hele andere inzichten opgeleverd, waar ik me nog niet eerder bewust van was. Pas toen ik terug ging naar het moment van misbruik kon ik antwoord geven op de vraag wat ik op dat moment gemist heb:

Namelijk iemand die binnen kwam en mij van zijn schoot getrokken had en gezegd had: dit is niet normaal, dit hoort niet.

Zoals ik al eerder schreef heerste er onder de jongens een stemming van ‘het hoort erbij’ .

Dus ja…ik heb iemand gemist die dit ontkracht heeft. Die mij in bescherming heeft genomen en Gerard gesommeerd had direct op te houden met het misbruiken van zijn positie. Dit heb ik veel meer gemist dan mijn jeugd en mijn pubertijd, waarvan ik nu toch niet meer zou weten hoe die anders verlopen zou zijn.

Terug gaan naar de shock is geen uitnodiging om de shock opnieuw te beleven maar om informatie op te halen die je vanuit je volwassen overtuiging over het misbruik over het hoofd gezien hebt. In de loop der jaren heb ik in mijn gedachten een verhaal over mijn misbruik geconstrueerd. Een verhaal dat ik slechts met een aantal mensen gedeeld heb, maar wat ik altijd afsloot met ‘uiteindelijk valt het wel mee wat er gebeurd is.’ en ‘ik heb er nu geen last meer van.’

Terug gaan naar de shock. Het is ook nodig om van de ‘plaats delict’ weer gewoon een willekeurige plek op de wereld te kunnen maken. In mijn geval is de Christiaan Kannemansstraat in Hintham altijd het plaats delict gebleven. Ons scoutinggebouw heeft al jaren geleden plaats gemaakt voor nieuwbouw. Dus het enige wat mij nog herinnert aan het misbruik is het straatnaambordje. Verder woont er niemand in die straat die weet heeft van wat er zich vroeger in die straat heeft afgespeeld.

Terug gaan naar de shock. Om te ontdekken welke rolverwarring er ontstaan is.
Terug gaan naar de shock. Om terug te gaan halen wat er toen van me is afgenomen.
Terug gaan naar de shock. Om mijn dader te confronteren met de gevolgen van zijn gedrag.
Terug gaan naar de shock. Om kei hard te zeggen, te schreeuwen zelfs: ‘nee, dit wil ik niet.’

En ja…dat is heftige stuf. Dat is niet iets wat je even op een zondagmiddag in een coachsessie voor elkaar krijgt. Dat realiseer ik me ondertussen ook. Ik ben altijd in de veronderstelling geweest dat alles wat ik wist en kon niet zo bijzonder was en dat anderen dat ook eenvoudig onder de knie kunnen krijgen.

Het mezelf niet zo bijzonder maken en me kleiner voordoen dan ik ben is nog zo’n ingesleten patroon.
Waarom zou ik vertellen wat er met mij gebeurd is? Zo erg was het toch eigenlijk niet?

Ik heb ‘alleen maar’ op schoot gezeten en Gerard heeft ‘alleen maar’ mijn broeksriem losgemaakt en met zijn hand in mijn onderbroek aan mijn piemel gezeten.

Roeland en ik luisteren naar jouw verhaal. We kennen de weg die je af te leggen hebt, maar je moet zelf de stappen zetten. We ondersteunen je bij het terug gaan naar de shock en we helpen je om voor jezelf helder te krijgen wat die shock teweeg gebracht heeft in je leven, wat je in het moment van misbruik verloren bent en hoe je dit jezelf terug kunt geven.

Voel je welkom, voel je weer man.

Luisteren naar je hoofd of hart?

Thu, 25 Jul 2024 09:52:54 GMT

Waarom luisteren naar je hart niet altijd de beste optie is.

Ik heb het al eerder geschreven. In mijn NLP en systemische opleidingen kreeg ik vaak te horen: ‘ Kom eens uit dat hoofd ’. Alsof denken minderwaardig was aan voelen.

Wie het werk van onder meer Bessel van der Kolk of Pat Ogden gelezen heeft weet dat ons lijf ons cruciale informatie verschaft. In de basis geeft deze informatie antwoord op de vraag: ‘ Is het hier veilig of niet? ’. Nog voordat ons hoofd deze vraag kan beantwoorden treft ons lijf al voorbereidingen op vechten, vluchten of bevriezen. Je spijsvertering wordt stilgezet, bloed trekt zich terug uit je huid, je hartslag gaat omhoog en je spieren in armen en benen spannen zich aan.

Laten dit nu net de symptomen zijn op het moment dat ik in contact kwam met willekeurige andere mensen die een praatje met mij wilden maken. Ik heb een tijd lang naar mijn onderbuik geluisterd. Die gaf mij dan het signaal ‘ wegwezen hier .’ En met het hart in mijn keel kneep ik er dan tussenuit.
Naar de WC. Een niet binnenkomend berichtje op mijn telefoon. Of iets dat ik volgens mij in mijn auto had laten liggen.

In mijn hoofd voelde ik mij jarenlang het veiligst. Weg van de angst, weg van de pijn, weg van het onbehaaglijke gevoel dat ik had in contact met anderen.

‘ De moeilijkste weg is die van je hoofd naar je hart. ’ Een veel gebruikte uitspraak in coachland.

Maar dit is ook een weg die je niet onvoorbereid moet ondernemen. Vooral niet als je hart, ondersteunt door je onderbuik, hele eenvoudige situaties nog altijd als onveilig bestempelt.
Dan is de aanmoediging ‘ ga eens uit je hoofd en maak eens contact met je hart ’ toch echt nog 10 stappen te ver. Een beetje alsof je op je eerste dag op ski’s gevraagd wordt om de zwarte piste af te dalen.

Door het misbruik in mijn jeugd heeft mijn vertrouwen in mensen een flinke deuk opgelopen. In mijn lijf heeft zich dat vertaald naar ‘ niemand is te vertrouwen .’ Ik durf wel te stellen dat dat niet alleen in mijn hoofd genesteld zat. Zoals ik al beschreef draaide mijn maag om en ging mijn hartslag omhoog bij elke ontmoeting die meer was dan een vluchtige hallo en doei.

Als ik was blijven luisteren naar het blok beton in mijn maag en mijn hart zou volgen richting de nooduitgang zou elke ontmoeting op niets uitgelopen zijn. Mijn hoofd heeft mij er steeds van moeten overtuigen dat er ook een andere optie is dan misbruikt worden door iemand die aandacht voor mij heeft. Mijn hoofd heeft steeds gezegd: blijf.

Het verwerken van mijn seksueel misbruik is gepaard gegaan met het opdoen van kennis over de werking van mijn lijf en de interne structuur ontstaan tijdens en direct na het misbruik. Een typisch hoofd-ding dus.

Door steeds kleine overzichtelijk ervaring aangeboden te krijgen door Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) leerde ik dat niet iedere situatie onveilig is. Ik leerde contact maken met verschillende delen in mijzelf. Je lijf moet opnieuw leren wat veilig en onveilig is. Dit kan in mijn beleving alleen als je hoofd beslist om te blijven en te willen leren en ontdekken.

Mijn grootste uitdaging was terug gaan naar het moment. Terug gaan zitten ‘op schoot’. Ik heb hierover eerder geschreven. Ik wist dat dit moment een keer zou komen. En ik wist ook dat ik deze uitdaging aan moest gaan. Als ik echter op dat moment naar mijn hart en onderbuik zou luisteren, dan was ik nooit gaan zitten. Dan had ik de ruimte verlaten.

En ja….op het moment dat ik terug ‘op schoot’ ben gaan zitten, toen heb ik de weg van hoofd naar hart kunnen maken. Ik heb ervaren dat er daar op schoot meer was dan alleen misbruik. Er was daar ook aandacht en geborgenheid. Meer het domein van het hart dan van het hoofd. Alleen is daar een heel voorbereidingstraject aan vooraf gegaan. Je moet ook trainen om de Mount Everest te kunnen beklimmen.

Dus bij deze doe ik een oproep vanuit mijn hart aan alle coaches die hun cliënt aanmoedigen om de reis van hun hoofd naar hun hart te maken: ' vergeet het hoofd niet! '

Het hoofd is essentieel om in eerste instantie te kunnen beredeneren dat niet iedere situatie op voorhand onveilig is. Daar waar hart en buik spreken en uit ervaring in actie komen om je te beschermen tegen mogelijk onheil, kan het hoofd nuttig zijn om andere opties te overzien en te overwegen.

Ik hou met heel mijn hart van mijn hoofd ��

Een gevecht tussen ja en nee

Mon, 17 Jun 2024 09:31:21 GMT

Afgelopen 4 dagen verbleef ik in de omgeving van Bellevaux in de Franse alpen. Mountain bathing zoals onze gids Arno het noemt ( https://alpadventures.com/adventures/mountain-bathing ). Mijn laatste huttentocht naar Oostenrijk is al weer even geleden, dus ik was wel toe aan wat fysieke uitdaging en frisse berglucht.

Met een groep van 8 mannen de bergen in om even tot onszelf te komen. Een groep van 8 waarvan de helft, mezelf incluis, te maken heeft gehad met seksueel misbruik. Wordt dit voor mij een reis om te genieten van de omgeving en mijn conditie te testen? Of stel ik me gelijk open in de groep?

Na de eerste hoogtemeters nemen we een moment om nader kennis met elkaar te maken en onze doelen voor deze 4 dagen uit te spreken. Ik neem de talking stick over van Arno en na mijn standaard introductie (Michiel, trotse Bosschenaar, partner, vader, survivalinstructeur, NLP trainer etc.) besluit ik om direct aan de groep kenbaar te maken dat ik in mijn jeugd seksueel misbruikt ben en dat dat de aanleiding is geweest dat ik aan deze mountain bathing meedoe. Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) had namelijk gevraagd of ik mee ga.

Voor mezelf heb ik deze dagen gekozen als een ijkpunt in mijn eigen proces:

Beschik ik over voldoende fysiek om naast het lopen energie over te houden om zelf een gids te zijn voor mannen die in hun proces van verwerking van seksueel misbruik of geweld zitten?
Ben ik zo ver om Roeland niet meer als therapeut te zien maar als vriend en misschien wel als collega?

Door mijn geschiedenis kenbaar te maken aan de groep wordt voor mij direct een bepaalde diepgang en verbinding voelbaar in de groep. In een oogcontact wordt vaak meer uitgewisseld dan in woorden. Kwetsbaar kunnen en durven zijn in aanschouw van de ontzagwekkende bergen, dat wordt mijn uitdaging van deze dagen. Wat volgt is een wandeling met mooie gesprekken.

Onze begenadigd gids Arno laat ons de mooie omgeving zien en vertelt over de geschiedenis en het ontstaan van het gebied. En ondertussen stijgen we door. Op de eerste dag vormen 800 hoogtemeters onze uitdaging. Ik voel me thuis tussen de elementen. De bergen doen iets met me. De kleuren lijken hier helderder dan in Nederland. Het blauw van de lucht, het grijs van de bergmassieven, het groen van de weiden en het wit van de wolken, ze komen allemaal heftig bij me binnen.

De eerste check gaat goed. Mijn schoenen, mijn kleding, mijn voeten, mijn benen, mijn ademhaling. Alles werkt mee. De eerste klim sluiten we af bij een back to basic berghut. Geen water, net genoeg stroom voor een ledlampje, een houtkachel en een groot bord spagetti. So far so good.

De volgende ochtend laat Arno ons uitkijkend over de bergen en valleien ons de route van die dag zien. Een mooie wandeling ligt voor ons. Onderweg vertelt Arno het verhaal over de bijzondere band die hij heeft met de eigenaar van de hut waar we die avond zullen overnachten.

Wanneer we aankomen bij deze hut worden we ontvangen door Claudius. Een man van 80 jaar met een twinkeling in zijn ogen die ik niet vaak gezien heb. Ik voel me welkom. Sterker nog…ik voel een soort van blij dat je er bent. En dan ontmoet ik zijn vrouw Lilian. We kijken elkaar aan…ze glimlacht…en ik heb het gevoel alsof ze dwars door me heen kijkt. Ze vraagt of ik moe ben.

Eerder heeft Arno ons de opdracht gegeven om een tijd in stilte te wandelen en te onderzoeken wat er in ons opkomt. In een klim van 150 meter door een bloemenveld voel ik de banden van mijn rugzak in mijn schouders snijden en drukt het gewicht op mijn heupen. Het doet pijn, maar ik wil het niet. Ik wil topfit de top kunnen halen. En dan stel ik mezelf de vraag: ‘ Mag het pijn doen? ’, ‘ Mag ik moe zijn? ’ Mezelf die vragen stellen en toelaten dat het pijn mag doen en dat ik moe mag zijn, zorgen voor ontlading. Midden tussen de bergen, bomen en bloemen sta ik te huilen. Roeland staat me een eindje verder op te wachten. En ook hier is een blik en knuffel voldoende. Het mag er zijn. Nu ook van mezelf.

Dus bij de vraag van Lilian of ik moe ben heb ik het gevoel dat ze dwars door me heen kijkt en mij echt ziet. Het enige Frans dat ik nog kan uitbrengen is ‘ petit peu ’, ze glimlacht nog een keer. Ik denk dat ze genoeg weet en gezien heeft.

Gedurende onze maaltijd en de mooie verhalen en rituelen van Claudius heb ik regelmatig oogcontact met Lilian. Ze kijkt naar mij en ze ziet mij. Ik voel me welkom in hun huis. Jarenlang heb ik me nergens welkom gevoeld. Alsof er altijd met grote letters op mijn voorhoofd geschreven stond dat mensen mij moeten mijden.

In de ochtend tijdens het inpakken van onze rugzakken hoor ik zijdelings dat Lilian vraagt naar mijn naam. Ze heeft mij gezien. En hoe meer zij mij ziet, hoe meer ik mezelf zie. Na de eerste meters na ons afscheid komt Lilian nog achter ons aan. Iemand is zijn thermosfles vergeten. Ik loop achteraan de groep, dus ik loop haar even tegemoet om de fles aan te nemen. Nog even weer oogcontact en haar glimlach. Ergens weet ik….ik kom hier nog eens terug.

Onze tocht gaat verder. Arno heeft die ochtend geschetst hoe onze dag eruit gaat zien. Er staat ons een technische afdaling te wachten. En als we dan in het dorp aankomen staat zijn collega ons op te wachten met mountain bikes. Mountain bikes….hoezo? Ik kom hier om te wandelen.

Opeens vind ik iets van Arno. De hele afdaling over loszittende keien en gladde modder probeer ik te ontdekken waarom ik me aan hem irriteer.

Op de top van de berg hadden we een moment van delen. Ik vond dat er veel gepraat werd in de groep en ik deelde dat voor mij veel antwoorden komen in wat ik noem de bewegende stilte. Arno vraagt of ik dat wil toelichten. Eigenlijk wil ik dat niet. Want bewegende stilte zegt voor mij genoeg. En toch licht ik mijn verhaal toe.

Het gevecht tussen mijn ‘ja’ en ‘nee’ is begonnen. Tijdens de afdeling irriteer ik me steeds meer aan mezelf. Dat maakt dat ik minder let op de modder en de stenen en dat ik een paar keer uitglij en zelfs val. Ik weet dat het niet Arno is die me irriteert. Het is iets in mijzelf.

Nadat ik voor de derde of vierde keer uitschuif zeg ik tegen mezelf: ‘ Ik heb geen zin meer om me te voegen naar de ander .’ Waarom licht ik iets toe als ik dat niet wil. Waarom stap ik straks op een fiets terwijl ik daar geen zin in heb? Waarom ga ik mee naar beneden, terwijl ik het liefst boven op de berg was blijven zitten? Waarom volg ik wat Arno voorbereid heeft?

Ik gooi mij rugzak af. Pak een paar muesli repen, zoek een steen en ga zitten. Een paar minuten later passeert Arno me en hij legt zijn hand even op mijn schouder.

Ik wacht tot de laatste van de groep me passeert en pak dan mijn spullen weer bij elkaar om mee verder af te dalen. Ik ga niet fietsen.

Beneden aangekomen zeg ik tegen Arno: ‘ Ik ga niet mee .’ Ik vermoed iets van verbazing in zijn ogen te zien. ‘ Ik rij wel met je collega terug naar het dorp, dan zien we elkaar daar wel ’.

Ik had ooit samen met Sjors een groep deelnemers in de Ardennen. Het vroor en het ijzelde en er vormde ijs op de abseiltouwen. Tiny, een van de deelnemers, kwam toen naar ons toe en zei: ‘ mannen….als het weer zo blijft, dan gaan we vanmiddag naar huis ’. Het was op dat moment zaterdag en Sjors en ik hadden een programma tot zondagmiddag. Naar huis gaan is geen optie. Hoe houden we deze mannen hier?

Sjors en ik hebben toen de plaatselijke kroeg gebeld en gevraagd of de tap nog open was en het vet nog warm. We hebben ons programma toen aangepast en hebben zondag een zeer enthousiaste groep mannen uitgezwaaid.

Arno geeft aan dat er eigenlijk geen andere optie is dan fietsen. Ik had op google maps ook al gezien dat het nog 4 uur lopen zou zijn naar onze eindbestemming. Boos gooi ik mijn spullen op de grond. Ik ben op stoel 4 beland. Ik ben niet meer in staat om in gesprek te gaan met Arno. Ik loop weg.
Aan de ene kant weet ik hoe het is om als gids/instructeur een deelnemer te hebben die niet wil deelnemen aan een programma onderdeel dat met zorg voorbereid is. Aan de andere kant ga ik echt niet offroad downhillen, terwijl ik dat nog nooit gedaan heb.

Nee is nee. Dat leer ik in mijn opleiding. Dat heb ik geleerd bij Roeland. Daar heb ik aan gewerkt met Leoni ( www.breakthroughbokscoaching.nl ). Dat is de basis van mezelf weer opbouwen na het misbruik. Daar is mijn nee bevroren. Het is gestokt in mijn keel.

Arno komt naast me zitten. Zoals Sjors en ik na het abseilen zorgden voor bier en frikadellen, stelt Arno voor om zoveel mogelijk over de weg terug naar Bellevaux te fietsen. Als ik nu ja zeg, heeft dat gevolg voor de hele groep.

Ik vraag Arno of ik nog even mag blijven zitten. Waarom houd ik vast aan mijn eigen idee: ‘Ik kom hier om te wandelen.’? Waarom is iets nieuws voor mij vaak direct een NO GO? Waarom gun ik mezelf niet de ruimte om in kwetsbaarheid iets nieuw te ontdekken (in dit geval mountainbiken in de bergen terwijl ik het nog nooit op het plat gedaan heb).

Ik sta op. Ik loop naar de collega van Arno en geef aan dat ik een helm nodig heb.
' Echt? ’ vraagt Arno. ‘ Ja, ik ga mee .’

We krijgen een korte uitleg over de fietsen en na op het vlak wat rondjes gereden te hebben gaan we richting Bellevaux. Wat volgt is direct een afdaling van 13%. Ik zie iedereen voor me met een noodgang naar beneden gaan. Het eerste stuk gaat met de rem er op. De eerste bocht sta ik bijna stil. WTF!!

Mag het pijn doen? Mag ik moe zijn? Mag ik iets ook leuk vinden? Mag ik in kwetsbaarheid iets nieuws ontdekken? Mag ik anderen vertrouwen dat het goed komt? Mag ik mezelf zien? Alle vragen die deze 4 dagen onder een vergrootglas zijn komen te liggen schieten voorbij. Hoe meer ik mezelf gun, hoe meer ik voel dat ik goed op de fiets zit, hoe minder ik in de rem knijp. De modder vliegt me ondertussen om de oren. Ik vlieg door het hoge gras en het laatste stuk afdalen gaat zonder de rem erop. Wauw…dit is gaaf!

De laatste avond slapen we in het dorp. In gesprek met mijn kamergenoot ontdekken we dat we dezelfde muziek kunnen waarderen. Dat wordt een leuke terugreis.

Ik heb 4 mooie dagen beleefd met 8 kwetsbare en tegelijkertijd krachtige mannen. De kracht van kwetsbaarheid is me, ondersteund door de ontzagwekkende Alpen, nog maar weer eens duidelijk geworden.

Mijn dank is groot!

De nutteloosheid van nut

Thu, 23 May 2024 10:36:19 GMT

Een van de eerste modellen dat besproken werd in mijn NLP practitioner opleiding is het coachmodel. Heel simpel gezegd zet dit model de huidige situatie tegenover de gewenste situatie. En doe je onderzoek naar de hindernissen die het bereiken van de gewenste situatie tegenhouden en de hulpbronnen die kunnen helpen bij het bereiken er van.

Als ik mijn gewenste situatie schets zou dat nu zijn: niets doen.

Het volgende onderdeel van de practitioner opleiding is het zorgen dat je gewenst situatie aan een aantal criteria voldoet. Een van die criteria is dat de gewenste situatie positief geformuleerd is. De valkuil waar veel cursisten in stappen is dat ze ‘niets doen’ best als positief ervaren. Alleen is ‘niets’ niet positief geformuleerd.

De coachvraag die nu dan zou komen is: wat doe je wél of wat is er wél als je niets doet?
En dan ontstaat bij mij de irritatie. Waarom (ook zo’n ‘verboden’ vraag) moet er altijd iets wél zijn?
Waarom moet ik altijd ergens naar toe werken? Waarom moet ik altijd iets bereiken?

De gemiddelde vraag in een willekeurig gesprek is vaak: ' wat voor werk doe jij tegenwoordig?' .
Of de vraag waarmee ik ooit dit blog begonnen ben: ‘ En…doe jij nog steeds iets in de hoveniersbusiness?’

Als ik de vraag nu krijg, dan zeg ik vaak: 'momenteel ben ik werkeloos' . Gewoon, omdat het kan. En eigenlijk om het gesprek af te kappen omdat het altijd over werk gaat. Ik bemerk vaak een soort van ongemak in de zin van ‘...maar je moet toch een inkomen hebben?’

En terwijl ik vanmorgen (heel nuttig) op de fiets zat, kreeg dit verhaal weer een eigen leven. Ik kan me van een heleboel dingen afvragen wat het nut ervan is. De verkeerslichten (we hebben toch met elkaar afgesproken dat verkeer van rechts voorrang heeft?). De fatbikes die me voorbij komen rijden. De gemeentewerkers die het gras aan het maaien zijn. De ontzettend grote reclameborden langs de weg. Überhaupt het moeten hebben van een identiteitsbewijs. Ik denk altijd dat als we alles schrappen wat ik nutteloos vind de wereld er een stuk mooier uit ziet.

Het hebben van werk vind ik dus ook zoiets nutteloos. En tegelijkertijd weet ik dat de boodschappen ook niet gratis zijn en dat meer dan de helft van ons huis nog van de bank is.

Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) zei ooit aan het eind van een sessie iets in de zin van: ‘Zolang er een bezetter is in je leven, leef je niet je eigen leven en wanneer je helemaal los bent gekomen van je misbruiker en van het misbruik, dan zul je merken dat je op de een of andere manier je leven opnieuw vorm mag gaan geven.’

Of ik ooit helemaal los kom van het misbruik door mijn hopman weet ik niet. Het is gebeurd…ik kan het niet uitwissen. Ik merk nu wel dat ik de vrijheid voel om niks te doen. Ik voel in ieder geval geen urgentie meer om iedereen te laten zien dat ik groter, beter en slimmer ben en dat ze mij niet kunnen pakken. Ik merk dat ik me niet staande hoef te houden door me af te meten aan de ander.

En dan vind ik het fijn om te kunnen zeggen: ‘ik ben werkeloos op dit moment.’
Ik hoef me niet nuttig te maken. Ik hoef niet tot nut te zijn van een ander.

Ik zei laatst tegen iemand: ‘ik weet altijd heel goed te beschrijven wat ik niet wil.’
Zo heb ik het mezelf aangeleerd. Ik wil niet meer huilen, ik wil niet meer bij hem op schoot zitten, ik wil niet dat ze denken dat ik een watje ben. Ik heb heel lang in de ‘ dit moet ik zien te voorkomen’- stand gestaan.

En nu voel ik vrijheid en geborgenheid in mezelf. Zoals ik in mijn vorige blog schreef is dat nieuw voor me. En ik weet eigenlijk nog niet zo goed hoe ik daar mee om kan gaan.

Ondertussen heb ik vorige maand samen met mijn collega een groot trainingstraject afgerond. Ben ik samen met collega trainers een opleiding aan het schrijven. Coach ik een aantal mensen individueel. Heb ik mijn ‘oude’ vak weer even opgepakt en ben ik een functioneel plan voor software aan het schrijven.

Ik ga ervan uit dat dit allemaal nut heeft. Alleen het voelt voor mij niet alsof het persé nuttig moet zijn. Ik vind het leuk om te doen en dat maakt het vervolgens voor mezelf weer nuttig. Volgen jullie me nog? ��

Ook nut is subjectief en dus voor iedereen anders. De vraag ‘wat doe je voor werk?’ zou ik dus kunnen pareren met de vraag ‘wat versta je onder werk?’ Om vervolgens een gesprek te krijgen over de waarde en definitie van werk in plaats van de inhoud van het werk zelf.

Terugkomend op de vraag ‘wat doe je wel of wat is er wel als je niets doet?’
Blijkbaar ontstaat er voor mij dan ruimte om leuke dingen te doen. Niet omdat ze moeten of omdat ze nut hebben, maar omdat ik er een goed gevoel van krijg. Dus nutteloos bezig zijn heeft blijkbaar nut voor mij.

En dan gaat de taalneuroot weer in mij aan:

Is het de nutteloosheid van nut of het nut van nutteloosheid?

En als nutteloosheid nut heeft? Is het dan nog wel nutteloos?

Ik heb voor mezelf een zestal stellingen opgeschreven. Ik heb deze al eerder gedeeld volgens mij. Ik noem deze mijn inner basics ( www.innerbasics.nl ). Deze stellingen bieden mij houvast in elke situatie en op elk moment van de dag.

‘Elke beweging heeft nut’ .
Niks doen is in mijn ogen ook een (soort van) beweging, dus ook niks doen heeft nut.

‘Elke bewering omvat haar eigen ontkrachting’ . Mijn bewering dat nut nutteloos is, heb ik bij deze ontkracht.

Behalve dan de stand-by stand van de TV. Die blijft ik nutteloos vinden.

De kracht van pijn

Thu, 18 Apr 2024 09:55:00 GMT

De afgelopen weken waren erg intens voor mij. In een periode van een paar dagen kreeg ik in een sneltreinvaart de blauwdruk van mijn misbruik gepresenteerd. In mijn eeuwige streven om het voor iedereen goed te willen doen heb ik mij laten oplichten door internetfraudeurs. Waar normaal gesproken mijn alarmbellen zouden gaan rinkelen, ging ik mee in de mooie praatjes van de ander. Alsof er een soort tijdelijke blind- of doofheid bij me was ontstaan.

' Ze hebben me weer te pakken. Ik kan ook niemand vertrouwen. De hele wereld is slecht '. Dat waren de eerste gedachten die bij me opkwamen toen ik doorhad dat ik erin geluisd was. Dit zijn gedachten die ik al heel lang ken. Als je mijn eerdere blogs gelezen hebt, dan heb je ergens gelezen dat dit ook de gedachten waren die zich bleven herhalen tijdens mijn 10 daagse stilte retraite.

In mijn sessies met Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) en tijdens mijn opleiding traumaseksuologie ( www.excetra.nl ) wordt mijn interne structuur die het misbruik in stand houdt steeds duidelijker. Ik was vorige week tijdens de opleiding onderwerp van mijn eigen psychodrama. In dit psychodrama werden mijn verschillende delen geconfronteerd met mijn dader.

Een van die delen is mijn interne getuige. Deze interne getuige weet precies was er aan de hand is, maar kijkt weg van het misbruik en verdoofd de pijn door zich op andere zaken te richten. In extreme gevallen laat deze interne getuige iemand zich verliezen in een verwoestende verslaving. Alles om de innerlijke pijn niet te hoeven voelen. In mijn geval verlies ik mij in het oplossen van problemen van de ander.

Mijn interne getuige is dus vooral gericht op het welzijn van anderen. Door al mijn tijd en energie te steken in het welzijn van de ander, kan ik wegblijven bij mezelf en bij mijn eigen pijn.

In het psychodrama zat ik op de stoel van mijn interne getuigen en mijn focus was gericht op de buitenwereld. Ik keek dus letterlijk weg van mijn interne strijd en mijn eigen pijn. En ik snapte er niks van.

‘ Er zijn mensen die veel ergere dingen mee hebben gemaakt dan ik. ’ Dit is een van mijn mantra’s die ik mezelf voorhoud om mijn pijn te ontkennen of te bagatelliseren. Door mezelf steeds met de buitenwereld te vergelijken begrijp ik niet waarom het misbruik zo’n pijn doet. ‘ Het stelde toch eigenlijk niks voor. ’

Mijn opleider, Peter John, vroeg me om mijn stoel om te draaien en naar binnen te keren. In plaats van weg te kijken moest ik mijn interne chaos onder ogen komen. Steeds word ik weer geconfronteerd met mijn eigen pijn. Het psychodrama helpt mij om steeds een stap verder te gaan en steeds op een dieper level mijn pijn aan te kijken.

De uitdaging die ik eerder nog niet aandurfde diende zich ook in dit psychodrama aan: de stoel van de dader, waar ik op schoot gezeten had.

‘ Durf je op schoot te gaan zitten? ’, vroeg Peter John. Op dat moment blokkeert alles in mij. De spanning schiet in mijn rug en nek en mijn hartslag schiet omhoog. De herinneringen aan bij mijn hopman op schoot zitten gaan gepaard met een combinatie van angst en walging. ‘ Heel even maar ’ spoort Peter John mij aan.

Vanuit zijn ervaring weet Peter John dat dit de grootste uitdaging is en tevens de grootste weerstand is die ik moet doorbreken. Dus hij laat me er deze keer niet mee weg komen. Alles in mij weigert om op schoot te gaan zitten en tegelijkertijd weet ik diep in mezelf dat ik dit te doen heb.

Ik raap al mijn moed bij elkaar. Haal nog een keer diep adem. Ik aarzel nog een aantal keer en besluit dan om op schoot te gaan zitten. Ik ga op de stoel zitten die symbool staat voor mijn dader. In eerste instantie voel ik verkramping en houd ik mijn adem in. Het voelt niet fijn op die plek. En vervolgens vraagt Peter John aan mij: ‘ en wat is daar nog meer? ’

En in de pijn van het misbruik ervaar ik dat er ook aandacht en geborgenheid is.

Daar waar jarenlang mijn interne getuige zijn focus op de buitenwereld gericht heeft om weg te blijven van de pijn van het misbruik, voel ik nu dat het op schoot zitten tegemoet kwam aan mijn behoefte aan aandacht en geborgenheid. Terwijl ik in het psychodrama nog op schoot zit van mijn dader merk ik dat mijn ademhaling dieper zakt dan dat ik ooit ervaren heb.

Het lukt me voor het eerst om het gevoel van aandacht en geborgenheid los te zien van het misbruik dat op hetzelfde moment plaatsvond. De aandacht en geborgenheid kan ik meenemen in de diepe ademhaling.

Het lukt me om op te staan en om op mijn eigen plek te gaan zitten.

Wat ik eerder nog niet aandurfde lukte me nu wel. Ik voel de vrijheid om op te staan en weg te lopen. De aandacht en geborgenheid neem ik mee. Het misbruik en mijn dader laat ik achter.

Ik beschik nu over een fysieke check. Als mijn aandacht weggaat bij mezelf dan verplaatst mijn ademhaling naar boven mijn middenrif of ik houd mijn adem zelfs in. Zodra ik dus spanning voel rond mijn middenrif is dat voor mij een signaal dat ik mijn focus weer eerst op mezelf terug te brengen heb.

De aandacht en geborgenheid die ik nodig heb waren verhuld door de pijn, angst en walging van het misbruik. Toegeven aan de behoefte aan aandacht en geborgenheid stond voor mij synoniem aan toegeven aan het misbruik. Door in het psychodrama mijn pijn zichtbaar te maken en te onderzoeken kan ik deze nu splitsen van de onderliggende behoefte.

Ik weet nu eigenlijk pas hoe ik echt aandacht aan mezelf kan geven en daarmee een geborgenheid in mezelf kan ervaren. Iedere keer weer realiseer ik me hoe groot de schade en de impact is van seksueel misbruik.

‘ Anderen hebben iets meegemaakt dat veel erger is dan wat mij overkomen is. ’ was een van mijn manieren om van mezelf weg te kijken. En om mijn eigen interne chaos te negeren. En juist die chaos maakt het mogelijk dat een handige babbelaar op internet mij weet op te lichten.

In elke pijn zit een kracht. De kunst is om deze zichtbaar te maken zodat de pijn en de kracht van elkaar gescheiden kunnen worden. Als ik mijn pijn blijf wegstoppen, zal ik nooit mijn kracht vinden.

Mijn ongemak bij fysiek contact

Mon, 18 Mar 2024 09:45:13 GMT

Via dit blog deel ik met jullie mijn proces in de verwerking van het seksueel misbruik door mijn hopman. Schrijven gaat me nog altijd gemakkelijker af dan erover praten. Dus soms schrijf ik in mijn blog dingen die ik niet eerder met mensen gedeeld heb in een gesprek. Schrijven is voor mij vaak de eerste opstap naar ergens openlijk over praten. Het is voor mezelf dus ook een soort van therapie.

In al mijn blogs heb ik één onderwerp alleen tussen de regels door beschreven maar heb ik nooit echt de aandacht op gevestigd: mijn ongemak bij fysieke aanraking.

Onlangs las ik het boek ‘ De mens is niet slecht ’ van Dacher Keltner. Hij is hoogleraar psychologie en beschrijft in zijn boek welke rol emoties spelen in ons (sociale) leven en hoe emoties in de evolutie vorm hebben gekregen in gedrag. Hij ontleent daarbij veel kennis aan de waarnemingen en bevindingen van de onlangs overleden primatoloog Frans de Waal. Frans de Waal deed onderzoek naar sociaal gedrag bij mensapen. Dacher Keltner vertaalt dat onderzoek naar hoe wij als mens uiting geven aan emoties middels (vaak heel subtiel) gedrag.

Een van de voor mij verrassende dingen die ik in zijn boek las ging over de aanraking van de onderarm. Het kort aanraken van iemands onderarm helpt bij het creëren van veiligheid en vertrouwen. Uit onderzoek blijkt dat proefpersonen die tijdens een gesprek een aantal keer door hun gesprekspartner aangeraakt zijn aan hun onderarm, zich meer op hun gemak voelen bij deze gesprekspartner en later ook een positief beeld hebben van deze persoon.

Ik bemerk bij mezelf echter dat wanneer iemand mijn onderarm aanraakt ik de neiging heb om deze terug te trekken. En voor mij geldt dat niet alleen bij mijn onderarm. Ook bij een hand op mijn schouder of rug voel ik mij ongemakkelijk. Zelfs iemand de hand schudden doe ik in eerste instantie liever niet. Vanuit beleefdheidsoogpunt weet ik dat het hoort.

Hetzelfde geldt voor het geven van een knuffel. Sinds ik mijn opleidingen NLP en systemisch werk ben gaan volgen kwam ik in een omgeving terecht waar het geven van een knuffel meer norm dan uitzondering is. Ik heb mezelf aangeleerd om knuffels te geven. Maar mijn knuffels duren over het algemeen nooit langer dan twee of drie seconden. Taalkundig is een knuffel voor mij nog wel te doen. Maar bij het werkwoord knuffelen voel ik al meer weerstand in mij opkomen.

Uiteraard weet ik dat het maken van oogcontact en fysiek contact helpt bij het écht in contact komen met mensen. Alleen realiseerde ik me tijdens het lezen van het boek dat ook oogcontact en fysiek contact maken voor mij een trucje zijn. Bij het maken van oogcontact heb ik mezelf aangeleerd om naar het puntje van iemands neus te kijken of naar het gebied tussen de ogen. Een hand schudden hoort erbij en een knuffel tel ik af…een, twee, drie…en stop maar.

Omdat ik me er zélf ongemakkelijk bij voel, maak ik ook weinig tot geen fysiek contact met anderen. Toen ik nog een softwarebedrijf had hoefde ik ook nooit méér contact te maken dan een zakelijke handdruk. Nu ik echter steeds meer ga opleiden en trainen in de richting van persoonlijke ontwikkeling merk ik dat mijn natuurlijke neiging tot het maken van fysiek contact of eigenlijk het ontbreken daarvan me regelmatig in de weg staat bij het maken van persoonlijk contact.

Het is niet dat ik van huis uit meegekregen heb dat fysiek contact maken slecht is, maar het was nou ook weer niet zo dat we elkaar vroeger bij wijze van spreken doodknuffelden thuis.

En dan was er natuurlijk ook nog mijn hopman, die fysiek contact maken, knuffelen, een kus op mijn wang of in mijn nek inzette om er vervolgens onder het mom van troosten misbruik van te maken.

Fysiek contact en ik zijn dus niet de beste vrienden.

Hoe gaat het dan thuis vraag je je misschien af. Ik heb een hele goede band met mijn vriendin en kinderen. Fysieke aanraking binnen het gezin zijn voor mij niet vreemd.

Het is voor mij vooral het fysieke contact buiten de gezinssituatie waarbij ik mij ongemakkelijk voel. Mijn lijf moet wel echt héél erg zeer doen voordat ik naar de masseur ga. En dan nog lig ik ongemakkelijk op de massagetafel. Alleen al bij het woord ontspanningsmassage komt bij mij wederom een gevoel van ongemak boven. De massage moet vooral nut hebben: een schouder of nek die vast zit weer even los maken.

Het onderwerp van mijn laatste sessie met Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) was mijn ongemak met fysiek contact. Waarbij vooral het woord ‘fijn’ bij mij een error geeft. Fysiek contact moet nuttig zijn en mag niet fijn zijn.

En daar zit bij mij de schaamte. Mensen zeggen wel eens tegen me: ‘ wat moet het verschrikkelijk zijn geweest om bij je hopman op schoot te zitten. ’ Maar zo heb ik dat niet ervaren.

Zoals ik in eerdere blogs schreef heerste er onder de jongens binnen mijn verkennersgroep de wetenschap dat ‘ het ’ erbij hoorde. ‘ Zo was hij nu eenmaal .’

En op een of andere manier was het altijd wel ‘fijn’ om even bij hem op schoot te zitten. Ik kreeg persoonlijke aandacht als ik verdrietig was en ik was even weg uit de groep.
En tegelijkertijd voelde het ook vies.

Dus in de context van fysiek contact, heb ik een koppeling gelegd tussen fijn en vies. Voor mij hebben fijn en vies eenzelfde betekenis gekregen. De uitdaging voor mij is het scheiden van fijn en vies. Een fijne knuffel is dus niet per definitie ook een vieze knuffel (een knuffel waar iets achter zit).
Niet voor mij en waarschijnlijk ook niet voor die ander.

En als ik Dacher Keltner mag geloven dan is het maken van fysiek contact, al is het maar het kortstondig aanraken van iemands onderarm, behulpzaam bij het opbouwen van een goede band met de mensen om mij heen.

Ik heb mezelf in de loop der jaren aan genoeg fysieke uitdagingen blootgesteld; bergklimmen, abseilen, ijsbaden, buiten slapen bij -15°, 48 uur survival, 100 uur mediteren, maar dit is misschien wel een van mijn grootste fysieke uitdagingen ooit.

De donut van Covey

Tue, 27 Feb 2024 08:53:03 GMT

Op mijn vorige opleidingsdag werd ik in een oefening geconfronteerd met mijn dader. Ik zei hardop tegen de dader: ‘ ga weg, ik wil dit niet .’ Dit maakte niet echt indruk. Mijn trainer deed de suggestie dat het misschien hielp om er bij te gaan staan.

Uitgaande van de cirkel van invloed zou ik nu proactief mijn gedrag kunnen/moeten kiezen, opstaan en nogmaals tegen mijn dader zeggen: ‘ Ga weg, ik wil dit niet .’

En hoe graag ik ook wilde opstaan en schreeuwen tegen mijn dader, bleef ik vastgeplakt aan mijn stoel zitten. En opeens hoorde ik in mijn gedachten mijn moeder zeggen: ‘ Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. ’

Ik weet dat er geen enkele kwade bedoeling zit in de opmerking van mijn moeder. En al helemaal niet in relatie tot het misbruik door mijn hopman. Dit misbruik hielden we namelijk met z’n allen verborgen voor onze ouders. Alleen onbewust heb ik de verkeerde dingen aan elkaar geknoopt en die belemmeren mij nu dus nog altijd om in een oefening op te staan en tegen mijn dader te schreeuwen: ‘ Ga weg, ik wil dit niet .’

De lieve vrede bewaren is belangrijker dan stennis schoppen. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. De voor mij onderliggende boodschap: ben vooral niet anders dan anderen.

Na de zomer dat het misbruik bij een andere jongen uit onze groep aan het licht gekomen is, ging ik naar de middelbare school. Zonder enige vorm van opvang of begeleiding kwam ik in een compleet nieuwe omgeving terecht waarin ik me staande moest houden.

Studeren zou ik. Ik zou beter en slimmer zijn dan de rest. Het studeren ging me niet heel makkelijk af. Met hangen en wurgen haalde ik mijn gymnasium diploma. Daarna naar het HBO. Vier jaar later mijn eerste diploma. En door naar de volgende opleiding. Nog een diploma. Werken, manager worden, bedrijfskunde studeren en nóg een diploma. In de avonduren leren programmeren via de LOI.

Gaat er iets niet goed. Nog een cursus. Ik moest en zou slimmer en beter worden dan de rest. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg. No way. Ik wil niet normaal, ik wil beter en slimmer. En nog meer studeren.

In een managementtraining maakte ik kennis met de cirkel van invloed van Covey: ik heb geen invloed op de omgeving, alleen op mezelf. Dus als ik dat eerste miljoen wilde halen op mijn 30 ^e , dan moest ik nog harder werken en studeren.

Slimmer en beter dan de rest. Zorgen dat de rest me niks kan maken. Hierover schreef ik eerder in mijn blog. In de opleiding Traumaseksuologie ontdekte ik dat ik een bijna ziekelijke neiging heb om alles en iedereen te observeren en te onthouden wat er gezegd en gedaan is, zodat indien nodig ik iemand daarmee onderuit kan halen. Sterker nog: op social media ging ik op zoek naar posts die ik op basis van mijn kennis kon ontkrachten.

Uitgaande van het model van Covey allemaal bewust vanuit mijn eigen cirkel van invloed. Ik heb geen invloed op mijn omgeving maar wel invloed op hoe ik met die omgeving om ga en op die omgeving reageer. Ik heb geen invloed op het (in mijn ogen) vijandelijke gedrag van anderen, DUS moet ik mezelf daar tegen wapenen.

En daar zit in mijn beleving een gat in de cirkel van Covey. En niet alleen in het model van Covey. Ook in heel veel modellen en trainingen die gebaseerd zijn op proactief je eigen gedrag beïnvloeden en verantwoordelijkheid nemen.

Er zat in mijn cirkel van invloed een grote blinde vlek. Namelijk dat mijn gedrag (veel studeren, lezen, opleidingen volgen, slimmer en beter zijn dan de rest) onbewust gestuurd werd vanuit een identiteit die ik onbewust aangenomen heb: het slachtoffer.

Ik identificeerde mij bewust met een manager, een directeur, iemand die wel wist hoe hij een bedrijf moest opbouwen. En dat is me ook gelukt. Ik heb een succesvol bedrijf gehad. Ik werkte me een slag in de rondte. En niemand hoefde mij te vertellen wat ik goed of fout deed. Nog niet misschien dat ik iets van een ander zou aannemen.

Dat leerde ik pas tijdens mijn (alweer) volgende opleiding. De NLP practitioner. En zelfs daar trok ik de aangeboden leerstof in twijfel. Op een van de eerste dagen in mijn NLP opleiding kwam ik in aanraking met de NLP vooronderstellingen. Waarvan er een luidt: ‘ Elk gedrag heeft een positieve intentie .’
Nou…nog niet misschien! Dat zoek ik zelf wel uit. Ik ging in discussie met mijn trainer.

Alles wat mijn trainer aanboodt trok ik in twijfel. Ik zou wel laten zien dat ik slimmer en beter was. Na elk lesblok las ik een of twee boeken vóór het volgende lesblok. En steeds had ik inhoudelijk wel iets op- of aan te merken over de inhoud van het vorige blok.

Altijd slimmer en beter.

Wat ik mis in het model van Covey (en ook in heel veel andere methoden of modellen) is dat de omgeving onbewust heel veel invloed heeft gehad op mij. (Kom maar op schoot, dan zal ik je troosten. Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg). En ook in heel veel onderzoeken wordt gewezen op de invloed van onze opvoeding en cultuur waarin we opgroeien op ons gedrag.

Zonder het door te hebben, heb ik onbewust de identiteit aangenomen van slachtoffer. Welke ik onbewust verhuld heb in de identiteit van manager of directeur. Wat eigenlijk ook weer een verhulde dader is geworden: altijd beter en slimmer dan de rest, zodat ik de ander tot slachtoffer kan maken wanneer dat nodig is.

Ik ben dus van menig dat er een blinde vlek zit in de cirkel van invloed. Of misschien wel gewoon een gat. En zonder het door te hebben val je in dat gat of sta je in je blinde vlek en ga je van daar uit proberen je invloed uit te oefenen op jezelf en op je omgeving.

Ik stond met twee voeten in mijn blinde vlek in mijn eigen cirkel van invloed.

Ja…ik ben het 100% met Covey eens dat je alleen invloed hebt op je eigen gedrag en niet op je omgeving.

Maar voordat je verzandt in het beïnvloeden van je eigen gedrag, wil ik je aanraden om ook te onderzoeken of je jezelf niet vanuit een blinde vlek aan het beïnvloeden bent.

Carnaval, introversie en autisme

Mon, 12 Feb 2024 11:08:16 GMT

Laatst zei iemand tegen mij: ‘ Michiel, niet iedereen heeft zo’n brein als jij .’
Ik voel me dan altijd weer die rare. Blijkbaar verwerken mijn hersenen de wereld anders dan anderen.

Ik moet dan terugdenken aan de basisschool waar de hele klas een keer boos op mij werd omdat ik alle kinderen uit mijn klas had herkend bij het spelletje ‘tik tik wie ben ik’. Iedereen zette zijn meest rare stem op en Meneer Willem was zelfs nog tussen mij en mijn klasgenootjes gaan staan omdat ze dachten dat ik vals speelde en iedereen herkende aan zijn of haar schoenen.

Of nog niet zo lang geleden. Ik was kaartjes aan het controleren bij de Sint Jan. En in de rij stond Hans. Ik had Hans denk ik voor het laatst gezien in het buurthuis bij ons thuis aan het eind van de straat. Ik denk dat ik toen 12 jaar was. Nu ben ik 45 en ik zei: ‘ Dag Hans. ’ Verbaasd keek hij me aan en hij zei: ‘ Dat klopt, maar ik heb geen idee wie jij bent. ’

Wanneer je mijn eerdere blogs gelezen hebt, dan weet je dat ik afgelopen jaar de gevolgen van het seksueel misbruik door mijn hopman aan het onderzoeken ben. Ik ontdekte dat ik een groot wantrouwen heb in mensen en dat ik er altijd voor zorg dat ik onthoud wat iemand gezegd of gedaan heeft om daar later in geval van nood iemand op terug te kunnen pakken. Ik ontdekte onlangs dat ik dat ‘gevecht’ zelfs nodig heb op een of andere manier.

Dat is mijn strategie om met het misbruik om te gaan. Nu ik echter mezelf aan het ontrafelen ben, bemerk ik ook dat er dingen bij me boven komen waarvan ik weet dat ik daar ook al vóór het misbruik last van had.

Carnaval bijvoorbeeld. Veel mensen bij elkaar en harde muziek. Ik trek dat niet. Ik raak dan het overzicht kwijt. Ik weet me geen raad en weet me geen houding te geven. Wat is er leuk aan mezelf verkleden en de voor mij meest verschrikkelijke liedjes meezingen? Gisteren vroeg ik aan mijn ouders: ‘ Klopt het dat we vroeger speciaal voor mij op vakantie gingen met carnaval? ’ Na een korte twijfel was het antwoord duidelijk: ‘ Eigenlijk wel. ’

Mijn ouders, broer en zus, mijn vriendin, mijn kinderen, mijn neefjes en nichtjes, ze vinden carnaval allemaal leuk. Waarom ik dan niet?

Samen met Karin geef ik momenteel een NLP training aan zorgverleners die werken met autistische kinderen. Om me te verdiepen in het onderwerp, las ik het boek ‘Het autistische brein’ van Temple Grandin. In dit boek beschrijft zij hoe zij zichzelf onderwerp gemaakt heeft van hersenonderzoek bij autistische mensen. Ik doe haar boek tekort maar een korte conclusie: een autistisch brein is anders gebouwd dan een normaal brein. En omdat het brein op zoveel verschillende manieren anders kan zijn dan ‘normaal’ komt autisme ook in allerlei verschillende vormen tot uiting.

Gedurende het lezen van het boek herkende ik best veel van wat ze schrijft. En uiteindelijk deed ik de proef op de som. Psycholoog Simon Baron-Cohen en zijn collega’s ontwikkelden de Autisme-Spectrum Quotient-test, kortweg de AQ-test. Deze is bedoeld om de mate van autistische eigenschappen bij volwassenen te testen.

De eerste keer dat ik de test deed scoorde ik 32 punten. Vanmorgen deed ik hem nogmaals en scoorde ik 35 punten. De interpretatie van de AQ score:

32-50 punten is heel hoog. De meeste mensen met Asperger of hoog functionerend autisme scoren rond de 35. Een gemiddelde man scoort rond de 17.

Maar het leuke of aparte aan deze test is dat ik me tijdens het beantwoorden van de vragen steeds bedenk dat veel kenmerken ook overeenkomen met introversie. Ik las eerder het boek ‘Stil’ van Susan Cain over de kenmerken van introverte mensen. Ik herken me een-op-een in dat boek maar ik herken daar ook heel veel stellingen uit de AQ test in.

In deze test gaan veel vragen over het contact met andere mensen. Ik kan heel goed contact maken met mensen. Ik ken mensen waar ik zeer diepgaande gesprekken en een diepgaand contact mee heb. Het wordt voor mij alleen lastig als de groep mensen (voor mij te) groot wordt.

Een van de stellingen in de test is: ‘ In een groep mensen kan ik gemakkelijk verschillende gesprekken tegelijk volgen .’

Ja…volledig mee eens. Alleen ben ik dan zo gefocust op de gesprekken om me heen, dat ik geen aandacht meer heb voor mijn eigen gesprek. Ik vind het juist heel fijn om te luisteren naar alle gesprekken om me heen. Alleen uiterlijk zie ik er dan waarschijnlijk uit als iemand die in zijn eentje in een glas spa rood staat te staren.

Echter met Carnaval gaat dat mis. Er zijn dan zoveel gesprekken om mij heen om te volgen dat ik afhaak. Ik krijg dat niet verwerkt en ik kan het ook niet stop zetten. Ik vind het verhaal rondom het Oeteldonks carnaval heel erg leuk. Het is alleen lastig om daar in mijn eentje van de genieten aangezien een groot deel van de Bosschenaren er ook bij is.

En ja…ik vind het lastig om contact te maken met mensen die ik niet ken. Maar dat gaat me op zich goed af. Als ik echter in een groep kom met heel veel mensen die ik (nog) niet ken, dan haak ik af.

Ik weet nog van vroeger dat als ik bij een vriendje of vriendinnetje ging spelen dat ik het heel lastig vond als er dan plotseling nóg iemand kwam spelen die ik niet kende.

En ja…ik heb ook iets met cijfers. Ik kan op zich best goed cijferreeksen onthouden. En ja…als ik ’s morgens mijn banaan in stukjes snij voor in mijn muesli dan tel ik in mijn hoofd het aantal schijfjes.

Over die muesli gesproken: ja…ik heb het liefst iedere ochtend hetzelfde ontbijt.

Heb ik dan autistische kenmerken? Volgens de AQ test zeker. Ben ik dan autist? Nee...ik denk het niet.

Hoe komt het dan dat ik vroeger wel met carnaval kon werken in de kroeg? En ik ben ook vaak zat naar concerten geweest met heel veel mensen en harde muziek.

Maar ik word gek van het geluid van tiktokfilmpjes die mijn dochter naast me zit te kijken, terwijl ik dit aan het schrijven ben. En wat doe ik dan: ik zet mijn koptelefoon met muziek op.

Ik gok dat het ‘m zit in de controle over het geluid. En ook in de logica of het ritme in de muziek. Ik ga heel goed op de dubbele bassdrum van bijvoorbeeld Slayer, Metallica of Megadeth. Maar ook hardstyle met een bepaald aantal beats per minute vind ik fijn om naar te luisteren. Twee compleet verschillende muziekgenres met de overeenkomst dat ik me vooral focus op de drums. Muziek met een laag tempo of veel tempowisselingen snap ik gewoon niet. Behalve als ik de muziek zelf maak: ik heb heel lang piano gespeeld.

Daarnaast had ik tijdens het werken maar één doel: glazen ophalen. Ik maakte er een sport van om zoveel mogelijk glazen te kunnen tillen. Ik was continu bezig mijn glazenophaal-skills te optimaliseren. Dus focus op een vaardigheid en controle over het geluid.

Terug naar carnaval: het ene muziekske is nog niet voorbij en het volgende hoor ik al weer aankomen en ondertussen vinden er rond om mij misschien wel 4 of 5 verschillende gesprekken plaats die ik wil volgen en dan zijn er nog mensen die ook nog gezellig met mij willen kletsen….kortsluiting in mijn hoofd.

Dan ben ik nu toch liever alleen thuis. Gefocust op een klusje met wat voor veel mensen de grootst mogelijke herrie is op mijn koptelefoon. Misschien probeer ik het volgend jaar met speciale oordoppen en met een zonnebril op. Een tip uit het boek: varieer met de manier waarop prikkels binnenkomen en check wat goed werkt voor mij.

Want diep in mijn hart zou ik carnaval heel graag net zo leuk vinden als de rest.

Tussen hoop en zeker weten

Wed, 31 Jan 2024 09:04:47 GMT

Vorige week beschreef ik dat ik een moment van voor mij fijne leegte ervaren had. Met dat gevoel vertrok ik die dag naar een nieuwe opleidingsdag van traumaseksuologie. In de ‘hoe zit je erbij’ ronde vertelde ik dat ik met een positief gevoel naar de opleiding gekomen was en dat ik hoopte dat ik dat gevoel de hele dag kon vasthouden en me niet weer in een of ander dal zou laten trekken.

En die laatste opmerking bleef natuurlijk niet onopgemerkt bij mijn trainers. Zij zijn scherp op zelf saboterende opmerkingen en bij de pinken genoeg om mij daar terloops iets over terug te geven in de trend van: ‘ tja…je zult jezelf toch maar eens een volledig leuke dag gunnen. ’

Tijdens de opleiding brengen we de schade van het misbruik in beeld. We deden een oefening waarbij we allerlei associaties met ons seksueel misbruik opnoemden. Deze oefening had ik al eens gedaan met Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ), dus ik dacht: ‘ hier zal niks geks meer naar boven komen. ’

Totdat het woord ‘arrogantie’ in me opkwam. En ja…ik vind het behoorlijk arrogant van mijn hopman dat hij wel zou weten wat een goede manier van troosten is. En ik vind het al helemaal arrogant dat hij dacht met het misbruik weg te kunnen komen. Het bleef namelijk niet bij één keer en ik was ook niet de enige waarbij hij zijn handen niet thuis gehouden heeft.

Ik heb in een eerder blog beschreven dat ik check wie er in mijn omgeving zijn en dat ik voor mijn eigen veiligheid ga zoeken naar iets waar ik de ander op kan terug pakken mocht dat nodig zijn. Ik schrok van die bewustwording en tegelijkertijd kon ik ook tegen mezelf zeggen: ‘ het is een verdedigingsmechanisme van mij en het is nu aan mij om iets anders te gaan doen. ’

Wat maakte dan dat die dag het woord arrogantie mij zo triggerde?

In NLP trainingen die ik geef, leg ik aan deelnemers uit dat ieder persoon de wereld inkleurt vanuit zijn of haar eigen model van die wereld. En om ergens kleur aan te kunnen geven moet je de kleur dus wel kennen. ‘De kleur’ arrogantie (her)ken ik.

Ik realiseer mij dat ik niet alleen munitie verzamel wanneer ik in een groep mensen ben waar ik me misschien te verdedigen heb, maar dat ik ook bewust situaties opzoek waarin ik daadwerkelijk die munitie gebruik. De arrogantie van het beter weten.

LinkedIn en Facebook zijn voor mij plaatsen waar ik zoek naar berichten die voor mij een onwaarheid bevatten om vervolgens in discussie te gaan met de auteur van het bericht. Ik heb mezelf aangeleerd om een soort van cirkelredeneringen te gebruiken om iemand steeds op zijn of haar uitspraak terug te pakken.

Over het algemeen eindigt de discussie met een opmerking dat ik star ben of dat ik het punt van de post niet wil aannemen. En het erge hiervan is dat dat punt voor mij als een overwinning voelt. Het moment waarop argumenten niet meer werken en er in mijn beleving een persoonlijk oordeel/aanval van die ander komt. Ik vul dan in: ' ze kunnen niet winnen, dus worden ze persoonlijk. '

Op die manier blijf ik het misbruik voor mezelf herhalen: vanuit onmacht een persoonlijke aanval.

In de afgelopen weken hebben al drie mensen die dichtbij me staan mij de vraag gesteld: waarom?

' Waarom besteed jij je aandacht aan dit soort discussies? '

' Wat levert het je op? '

Mijn eerste reactie is dan: ‘ Ik vind het gewoon leuk. ’

Als ze doorvragen dan komt er iets in de richting van: ‘ Ik heb het nodig. ’ en ' Ik kan eigenlijk niet zonder. '

In de auto of op de fiets zijn voor mij momenten van reflectie. Ik heb soms eeuwige discussies met mezelf en ook momenten dat ik heldere ingevingen krijg. Soms zijn de ingevingen behoorlijk confronterend.

De vraag: ‘ wat levert het me op? ’ heb ik de afgelopen tijd heel vaak aan mezelf gesteld.
En net voor het weekend zat ik in de auto en stelde ik me de vraag weer.

En het antwoord kwam. Wederom als een soort van donderslag bij heldere hemel.
Ik hoop steeds dat iemand zegt: ‘ Michiel, je hebt ongelijk’ .

En dan komt er een diepliggende wens naar boven:

De hoop dat iemand zegt dat mijn argumenten niet kloppen en dat ik kan twijfelen aan mijn eigen gedachten.
De hoop dat ik het me ingebeeld heb.
De hoop dat ik het misbruik kan ontkennen.
De hoop dat het misbruik niet waar is.
De hoop dat het er nooit is geweest.

Door te kunnen twijfelen aan mijn zeker weten, had ik de ergens de hoop op een vrijgeleide om het misbruik te kunnen ontkennen.

Ik weet ondertussen wel beter. In de opleiding onderzoeken we de schade van het misbruik.
De tegenstrijdigheid tussen mijn steeds meer willen weten en mijn hoop dat ik ongelijk heb over het misbruik, is onderdeel van die schade.

LinkedIn en Facebook waren voor mij wat dat betreft een plek vol promiscuïteit.

Mijn schade wordt me helder. Ik realiseer me dat mijn herstel tijd nodig heeft.

Een onbekende leegte

Tue, 23 Jan 2024 08:43:48 GMT

Sinds het begin van het nieuwe jaar zijn er regelmatig momenten dat ik op de bank voor me uit zit te staren en mijn gedachten de vrije loop laat. Soms zijn er veel gedachten en soms is mijn hoofd leeg. Ik kan dan genieten van de nieuwe bladeren aan onze tabaksplant die zich ontvouwen en laat ik me verwonderen door de wortels die groeien aan de uitlopers van het siergras op onze vensterbank.

Ook vanmorgen tijdens mijn wandeling terug van de school van mijn dochter werd ik me gewaar van een voor mij onbekende leegte. Er waren geen gedachten, ik had geen haast en terwijl er auto’s langs me heen raasden was er niks waar ik me druk over maakte.

Het gevoel van leegte ken ik wel. Ik heb me heel vaak alleen en leeg gevoeld. En als ik me dan alleen voelde dan voelde ik me bekeken. Alsof iedereen kon zien dat er iets met mij aan de hand was. En dat was natuurlijk ook zo, vond ik. Ik was het slachtoffer. En iedereen doet er alles aan om die slachtoffer rol te bevestigen.

Dus die leegte ben ik gaan vermijden. Ik moest laten zien dat ik geen mislukking was. Ik volgde de ene studie na de andere. Ik wilde me snel opwerken in het bedrijf waar ik werkte en laten zien dat ik directeur-waardig ben. Toen dat niet lukte omdat het bedrijf stopte te bestaan, startte ik mijn eigen bedrijf om aan mijn voormalig directeuren te laten zien dat ik wel degelijk in staat was om een bedrijf op te bouwen en succesvol te zijn. Een patroon dat zich meerdere malen in mijn leven herhaald heeft.

En als er dan een moment van leegte was, dan voelde ik me ongelukkig en dan had ik voldoende munitie om die leegte op te vullen door iedereen in mijn omgeving die mij iets geflikt had in gedachten van van alles en nog wat te beschuldigen. Of was ik bezig nieuwe plannen te maken om maar vooral te laten zien dat ik niet mislukt was.

Ik weigerde de term burn-out. Ik was niet moe. Ik kan de hele wereld aan. Ik vond dat ik bore-out was. Ik moest nog meer doen om mijn hoofd bezig te houden. Voordat ik mijn eigen bedrijf startte werkte ik in een Brabantse gemeente. Binnen 3 weken had ik het werk afgerond waar ze mij 3 maanden voor gegeven hadden. Vervolgens zat ik voor een hoog salaris niks te doen. Ik kwam in een leegte terecht en ik voelde mij diep ongelukkig. Ik melde mij ziek.

De arbo-arts was er natuurlijk alles aan gelegen om mij zo snel mogelijk weer aan het werk te krijgen. Niet uitgebreid onderzoeken waar mijn bore-out vandaan kwam.
Toen ik zei: ‘ ik heb geen zin meer ’, keek hij mij verbaasd aan. Dacht even na. Om vervolgens te vragen wanneer ik weer dacht te kunnen beginnen. ‘ Geen zin meer ’, was natuurlijk geen geldige reden om ziek te zijn. Ik vind daar iets van. Maar daar kan ik als ik wil een hele aparte blog aan besteden.

Het was er mij dus alles aan gelegen om die leegte in mijn leven op te vullen en toch bleef de leegte knagen. Ik deed ooit een familieopstelling waarbij mijn eerste vraag was: ‘ Waarom voelt elke dag k*t? ’
En natuurlijk werd in deze opstelling mijn gekwetste deel zichtbaar. Het deel dat zich aandient op het moment dat ik in die leegte terecht kom en het deel dat ik dus weer heel snel weg stop door iets anders te gaan doen.

Afgelopen jaren heb ik gedaan alsof ik het gekwetste deel aangekeken en omarmd heb. En uiteraard heb ik in al mijn opleidingen delen van mezelf aangekeken en heb ik mijn kijk op de wereld langzaamaan weten te veranderen. Maar hoe vaker ik zei dat ik mijn misbruik verwerkt had, hoe vaker de pijnlijke leegte in mij zich aandiende.

In 2023 kon ik niet meer. Ik was op. Ik was moe. Ik kon de schone schijn niet meer ophouden. Hard werken loonde niet meer. Ik heb mijn gekwetste deel aangekeken. Wegkijken kon niet meer.
Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) zag alles. De kleinste ontwijkende beweging in mijn lijf benoemde hij. En ik moest door. Ik moest mezelf aankijken. Ik moest het gekwetste deel in mij erkennen. Alleen door het te erkennen en er niet meer van weg te lopen kon ik het aankijken. Kon ik mezelf zien. Kon ik mijn verdriet en boosheid de juiste plaats geven, anders dan alles en iedereen de schuld van mijn ongeluk te geven.

Ik kon zien dat mijn gekwetste deel tegelijkertijd ook mijn krachtige en speelse deel is. Het deel dat vorige week spontaan in een wak in het ijs sprong. Het deel dat zich weer kan verwonderen over nieuwe bladeren aan onze tabaksplant en nieuwe wortels aan het siergras. Het deel dat nu al zin heeft in de kampeervakantie in het voorjaar.

En ook het deel dat gisteren zonder angst of inschikkelijkheid samen mijn collega een wereldwijd opererend bedrijf binnenstapte en daar een mooie opdracht binnenhaalt.

En ook het deel dat nog steeds leegte kent.

Een leegte waar ik graag ben en van kan genieten.

Een even niks en dat is OK leegte.

Een even niks en ik ben OK leegte.

Een leegte die niet verdrietig voelt en die weggestopt moet worden met werken of anderen de schuld geven van alles. Een leegte die mij tijd en ruimte geeft om te genieten van de kleine dingen om me heen.

Een aantal dagen geleden maakte ik voor mezelf een aantekening met als aanhef: ‘ in mijn ideale leven ’. Daarna somde ik op hoe mijn ideale leven er uit ziet. Veel aandacht voor mijn gezin. Aandacht voor het huis waar ik in woon en de tuin waar ik mijn eigen groenten verbouw. Aandacht voor familie en vrienden. Aandacht voor mezelf.

Als laatste realiseerde ik me: ‘Oja…en leuke opdrachten voor mijn collega en mij.’

Niet meer vanuit een noodzaak om een verdrietige leegte op te vullen. Niet meer om te laten zien: ‘ kijk mij eens succesvol zijn en veel vrienden hebben ’. Maar gewoon omdat ik het fijn vind om met leuke mensen samen te zijn en mooi en dienstbaar werk te doen.

En daarnaast om te genieten van een nu voor mij nog vrij onbekende maar fijne leegte.

Ik ben daar graag.

Kom je ook?

Ik zou wel eens een koe willen zijn

Wed, 17 Jan 2024 10:20:31 GMT

Dit zeg ik wel eens wanneer ik verstrikt raak in mijn eigen gedachten. Ooit reageerde iemand hierop door te stellen dat ik dan mezelf en mijn intellect te kort doe. Ik denk dan: ik doe die koe die ik wil zijn te kort.

Ik weet namelijk helemaal niet hoe het is om een koe te zijn. Ik denk altijd dat een koe zich niet druk maakt om haar vlekkenpatroon en wat ze vandaag zal eten. En ook vraag ik me af of haar plekje in de wei haar iets uitmaakt.

Maar het feit blijft: ik heb geen idee. We kunnen een koe volhangen met allerlei sensoren om hersenactiviteit te meten op het moment dat ze naar een andere koe kijkt of haar plekje in de wei uitzoekt. Dit in de hoop een overeenkomstig hersenpatroon te vinden als bij mensen. Wetenschappers zouden dan misschien tot de conclusie komen dat koeien en mensen vergelijkbare ervaringen hebben.

En nog steeds kan niet vastgesteld worden dat dezelfde hersenpatronen leiden tot eenzelfde ervaring. Hooguit dat dezelfde hersengebieden actief zijn.

Het enige wat ik dus kan doen is niet wensen om een koe te zijn maar meer als een koe te doen. In mijn beleving is dat de hele dag voor me uitstaren, af en toe wat eten, mijn gedachten herkauwen en op zijn tijd naar de WC gaan. Daarmee heb ik nog steeds geen idee hoe het daadwerkelijk is om een koe te zijn, maar ik maak me er een eigen voorstelling van.

En als ik dan een tijdje voor me uit zit te staren dan lukt het me vaak wel om de verstrikking in mijn gedachten te ontwarren. Ik realiseer me dan weer dat het weinig zin heeft om voor anderen na te denken. Net zo goed als het geen zin heeft om proberen te bedenken hoe het is voor een koe om een koe te zijn.

Elke ervaring is subjectief ( www.innerbasics.nl ). Een van de principes waar ik me aan vast houd en ook tevens een principe dat vaak behoorlijk lastig is om aan vast te houden. Waarom kan iedereen niet ‘gewoon’ even denken en ervaren zoals ik. Dat zou de wereld een stuk eenvoudiger maken. Voor mij dan. En daarmee doe ik direct (net als bij de koe die ik graag zou willen zijn) de ander tekort.

Afgelopen jaar ontdekte ik dat ‘het beter willen weten’ een strategie voor mij is geweest. Een strategie om me staande te houden tegenover de ander. Een strategie die met mijn kennis van nu een overbodige blijkt omdat het helemaal niet nodig is om me staande te houden zolang er sprake is van een oprechte verbinding tussen mij en de ander. Die ander is er namelijk helemaal niet op uit om mij onderuit te halen. Dus waarom zou ik het dan beter moeten weten.

Ik werd laatst geraakt door een vraag die Evi stelt op haar website ( www.evimaaktallesbespreekbaar.nl ):

‘ Laat ik de mogelijkheid open dat de ander van betekenis mag worden? ’

De vraag raakt mij omdat mijn strategie er altijd op gericht is geweest om dit vooral niet te laten gebeuren. Taal is daarbij mijn wapen. En in de tegenaanval gaan is mijn actie.

En dan zou ik toch meer als een koe willen zijn. Wat op me afkomt wil ik eerst even kunnen herkauwen, zonder het gevoel te hebben dat ik me moet wapenen. Hoe kan ik mijn taal inzetten als verbinding in plaats van als een wapen?

Gisteren las ik een bericht op LinkedIn van Jos de Keijzer waarin hij de vraag stelt of teksten op LinkedIn ook moeilijk mogen zijn. Ik heb daarop gereageerd dat ik het heerlijk vind om ‘moeilijke tekst’ te schrijven.

Blijkbaar heb ik taal en schrijven wel nodig. Ik vind het leuk om mijn gedachten uit te dagen en hierin ook uitgedaagd te worden. Tekst en taal zouden voor mij niet langer een wapen moeten zijn om terug te kunnen slaan maar een middel om mezelf te uiten, waar ik plezier aan beleef en een opening tot verbinding met de ander.

Hier ga ik eens op (her)kauwen.

ik moet het zien om te voelen - deel 2

Sun, 24 Dec 2023 15:15:04 GMT

‘ Je hebt een fucking mooie uitstraling, ’ zei Peter ( www. cpphotoart .com ). Zijn woorden raakte me en tegelijkertijd geloofde ik er niks van. Mijn eerste gedachte is: ‘ Dat zegt hij tegen iedereen die hij voor zijn camera krijgt. ’

Ik had van Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) een voucher gekregen voor een fotoshoot toen we in de afrondende fase van ons traject waren aanbeland. Zoals jullie hebben kunnen lezen heeft Roeland mij geholpen bij het verwerken van het seksueel misbruik in mijn jeugd. Hij heeft mij in de sessies die ik met hem doorlopen heb geholpen om mijn interne structuur voor mezelf helder te krijgen. De sessies met Roeland maakte voor mij zichtbaar hoe ik naar mezelf kijk. Hoe ik over mezelf denk en wat ik daar bij voel.

' Als ik in de spiegel kijk zie ik een sneu figuur' heb ik eerder gedeeld met Roeland. Ik liet hem een foto zien van mijzelf op 11 jarige leeftijd. Iedere keer als ik in de spiegel kijk, kijk ik de ogen van een 11 jarige jongen die misbruikt is door zijn hopman…of die zich heeft laten misbruiken. Dat was steeds mijn gevecht.

‘ Het viel eigenlijk wel mee’ zei ik in een van de eerste sessies. ‘ Oh ja? ’ vroeg Roeland. ‘ Wat zou je doen als iemand hetzelfde bij je zoon zou doen? ’ Ik werd boos. ‘ Dat is heel wat anders! ’

‘ Dat is precies hetzelfde. ’ zei Roeland. Het maakt de boosheid en het verdriet duidelijk over wat er met mij gebeurd is en wat ik toen (nog) niet wilde zien.

Naar mezelf durven kijken. Ruimte in durven nemen. Mezelf die ruimte gunnen. Mezelf laten zien. Het zijn thema’s waar ik samen met Roeland aan gewerkt heb. En dit kreeg een apotheose in de fotostudio van Peter en Christel.

Toen ik voor de deur stond hoopte ik nog dat de shoot niet door zou gaan. Ik was bewust of onbewust mijn voucher vergeten. Dus tjsa….dan zou er iedereen wel aan de deur kunnen staan voor een fotoshoot.
Maar Christel liet me binnen en bood me een kop thee aan. Op het labeltje van de thee stond de vraag: ‘ Waar zou je nu het liefst zijn? ’ en Christel vulde het antwoord al voor me in: ‘ Zeker niet hier. ’

En ze had gelijk. Mezelf letterlijk bloot geven voor de camera. Mezelf laten zien. Dat mag ik nog leren.
‘ Je hebt een mooie uitstraling' . Ik geloofde er niks van.

Totdat Peter en Christel me terug de studio in lieten om de foto’s te bekijken. Ze hadden er 4 voor mij geselecteerd. Bij de eerste foto die ze me lieten zien dacht ik ‘ wow…zo heb ik nog nooit naar mezelf gekeken' . Ik was onder de indruk.

Bij de tweede foto dacht ik ‘ zow….goeie kop heeft die gast. ’

Bij de derde foto dacht ik niks. De tranen kwamen vanzelf. Ik voelde aan alles dat dit de foto was. De foto raakte me diep van binnen. Dit was ik, krachtig en kwetsbaar tegelijk. In deze foto zie ik alle aspecten van mezelf terug.

Ik zie in deze ogen geen 11 jarig jongetje meer. Ik zie mezelf. Met alles wat ik geleerd en meegemaakt heb. Ik moet het zien om het te kunnen voelen. Ik ga mezelf leren om op een andere manier naar mezelf te kijken. Deze foto wordt daarvoor mijn anker. Iedere keer als ik naar deze foto kijk, zie ik een volwassen man. Als ik anders naar mezelf kijk, voel ik me ook anders.

Ik voel mij niet langer een slachtoffer, niet langer een sneu figuur. Ik voel me krachtig en kwetsbaar. Die mogen er allebei zijn. Ik hoef deze niet te verbergen.

Ik bekeek de wereld door de ogen van een slachtoffer. Iedereen was tegen mij. Het zal allemaal wel aan mij liggen. Iedereen is er op uit om mij onderuit te halen.

Alles wat ik geleerd en gedaan heb, heeft in het teken gestaan van groter, slimmer en beter zijn dan de ander, zodat ik me niet nogmaals kan laten misbruiken.

Dit jaar werd me duidelijk dat als ik als slachtoffer naar mezelf blijf kijken, dat ik die waarheid ook altijd bevestigd zal zien in alles wat er om me heen gebeurd en in alles wat er tegen mij gezegd wordt.

Vanaf nu kijk ik anders. En dat voelt goed. Roeland zei: ‘ Je gaat jezelf opnieuw leren kennen' . En ook dat gaat met vallen en opstaan. Het zal wennen zijn. En er zullen zeker momenten zijn dat ik de wereld nog weer bekijk als slachtoffer. Alleen vanaf nu zal ik die moment herkennen. Het zal nu geen gewoonte meer zijn waar ik me niet bewust van was.

En ik hoef daarvoor alleen mezelf goed aan te kijken en te voelen dat ik een man van 45 ben.

Dat ik krachtig en kwetsbaar ben.

Én…dat ik een ontzettend goeie kop heb.

ik moet het zien om te voelen - deel 1

Thu, 21 Dec 2023 10:37:45 GMT

‘ Maak maar even contact met je lijf en voel maar wat je lijf je wil zeggen. ’
Ja…duhuh…en los jij dan voor mij even de driekwarts wortel van 1.204.376 op?

Over het algemeen gaan wij bij mensen uit van vijf zintuigen: zien, horen, proeven, ruiken en voelen. Daarnaast beschikken wij over het vermogen om intern met onszelf te praten middels gedachten.
Middels deze zintuigen en gedachten geven wij vorm aan onze wereld.

Iedereen doet dat op zijn of haar eigen manier en heeft daar een eigen voorkeur in. Kunstenaars praten met beeld, musici met geluid en een kok met geuren en smaken.

Sinds ik mij ben gaan verdiepen in onder andere NLP ben ik vanuit een ‘harde’ technische wereld steeds meer terecht gekomen in de ‘zachte’ wereld van leren, begeleiden en coachen.
En hoe langer ik me in deze wereld begeef, hoe meer ik de indruk krijg dat voelen ‘the holy grail’ van coachen is. Voelen, voelen, voelen…je lijf liegt nooit. Je lijf weet het antwoord. Je lijf is altijd het eerst.

I KNOW!

Maar zoals zojuist beschreven beschikken we over vijf zintuigen én onze gedachten. En ieder van ons heeft een voorkeur in het vormgeven van zijn of haar wereld. Elk zintuig is even waardevol.

Alleen krijg ik soms een beetje een George Orwell gedachte: ‘ All senses are equal, but feeling is more equal than the others ’.

Ik voelde me vaak gedwongen om iets te voelen. Ik ben zelfs gaan geloven dat ik kapot was omdat ik geen goed contact had met mijn gevoel.

Natuurlijk voel ik ook wel aan mijn water dat ons lijf de wijsheid in pacht heeft. Ons lijf reageert zonder dat we dat willen en zonder dat we ons er überhaupt bewust van zijn. Ons lijf doet gewoon. Maar dat betekent niet dat het niet ontzettend ingewikkeld en doodeng kan zijn om hier naar te luisteren of misschien hebben we onszelf wel aangeleerd om helemaal niet meer te luisteren.

Ik weet het moment nog waarop ik met mezelf afsprak dat ik niet meer mocht huilen. Ik wilde mezelf niet meer in de gelegenheid brengen dat híj mij kon troosten. Niet meer huilen betekende voor mij dat ik mij moest afsluiten voor mijn gevoelens. Bij hem op schoot had ik al geleerd om uit mijn lijf te vertrekken, zodat ik niet hoefde te voelen wat er gebeurde als zijn hand weer in mijn onderbroek zat.

Dus als mij in een volle zaal met medecursisten gevraagd werd om contact te maken met mijn gevoel dan werd het onmogelijke van mij gevraagd. Dat voelde voor mij als weer mijn eigen grens over gaan.
Om steeds te doen wat ik bij hem ook deed: toelaten en nog verder in mijn hoofd wegkruipen.

Ik heb geleerd om te bedenken wat mijn gevoel is op basis van de context en wat ik dacht dat een passend gevoel zou zijn. Alles om van de vraag af te zijn. Ik heb dus vaak gelogen over mijn gevoel.

Op dit moment speel ik op mijn telefoon het spel ‘connect the dots’. Je weet wel: zo’n grid met vakjes waarin per kleur twee stippen staan die je met elkaar moet verbinden zonder dat de verbindende lijnen elkaar kruisen of dat er vakjes open blijven. Ik ben op dit moment bij level 2543 en ik wacht nog steeds op het moment dat het moeilijk wordt.

Ik kan het niet uitleggen, maar ik zie de oplossing steeds voor me verschijnen. Zonder dat daar enige logica of denkwerk bij komt kijken. Ik zie de patronen.

Op de afsluitende dag van module 1 van de opleiding die ik op dit moment volg, deden we een psychodrama waarin ik de hoofdrol had. Op het toneel had ik stoelen neergezet voor deelnemers aan mijn leven. Dit waren daadwerkelijke personen en ook delen van mijzelf. Na een uur schuiven en verplaatsen van stoelen ging ik midden op het toneel op mijn eigen stoel zitten. Zo klopte het.

Mijn medecursisten vroegen me: ‘ Wat voel je op die stoel. ’
En mijn antwoord was: ‘ Zo klopt het, dat zie je toch .’

Voelen is voor mij niet heilig. Natuurlijk wil ik uiteindelijk ergens voelen dat ik OK ben. Maar het doel kan niet ook het middel zijn om er te komen. Als voelen voor mij het doel is, dan heb ik een ander middel nodig om daar te komen. En voor mij is dat zien.

Ik moet het zien om het te (kunnen) voelen.

(de foto bij deze blog is niet het moment dat ik hierboven beschrijf, maar komt van een andere sessie waarbij ik mijn interne structuur extern maak, zodat ik er naar kan kijken)

Persoonlijk volgerschap

Mon, 11 Dec 2023 11:49:45 GMT

Persoonlijk leiderschap is helemaal hot momenteel. Net als agile, wendbaarheid en veerkracht.

En hoe vaker ik die termen voorbij zie komen, hoe meer ik me er aan irriteer. En ik weet ondertussen dat die irritatie alles zegt over mij. Ik weet van mezelf dat ik van nature reactief ben. Ik ga eerst informatie verzamelen en op basis daarvan kom ik pas in actie.

Terwijl ik al die artikelen voorbij zie komen op de socials over 'het heft in handen nemen' en 'actief leiderschapskwaliteiten ontwikkelen' denk ik wel eens: ' waarom ben ik niet zo actief? '
En tegelijkertijd voel ik me niet prettig bij wat ik invul als haantje de voorste zijn. En daar zit mijn irritatie. Ik heb niet de behoefte om vooraan te staan en om het hardst te roepen maar ik vind dat ik wel iets te vertellen heb.

Hoe ga ik om met die irritatie over mijn eigen reactiviteit?
Je raadt het misschien al: informatie verzamelen ; )

En dan kom ik direct bij het eerste voordeel van mijn reactiviteit: ik heb de afgelopen jaren ongeveer 4 meter aan boeken gelezen (gemeten in de dikte). Voornamelijk wetenschappelijke boeken over de wisselwerking tussen ons lijf en onze psyche.

2e voordeel van mijn reactiviteit: sinds Corona heb ik nog beter geleerd om op de bank te zitten en voor me uit te staren. Actieve mensen werden helemaal gek tijdens de lockdown, die wilden doen in plaats van denken. De lockdown heeft mij juist geleerd om het nóg rustiger aan te doen.

Ik vind het heerlijk om eindeloos mijn eigen gedachten te volgen. En regelmatig is dat ook behoorlijk confronterend.

Misschien wel een 3e voordeel van mijn reactief zijn: ik ben bij die confronterende gedachten niet direct in de actie-stand geschoten en ik heb ze er laten zijn. Ik heb mijn gedachten laten bezinken en ik ben ze gevolgd. Ik ben mijn gedachten gevolgd naar een diepte waar ik nog niet eerder geweest was: zou het misbruik dan toch....

In mijn vorige blogs heb ik mijn proces van het volgen beschreven. Iedere sessie volgde ik mijn gedachten en gevoelens. Ik hoefde geen oplossing te bedenken voor mijn boosheid, pijn en verdriet. De bewustwording was voor mij al voldoende en opende voor mij de weg naar diepere kennis over mezelf. Ik hoefde mezelf alleen maar te volgen. En dat volgen heeft mij een heleboel mooie inzichten opgeleverd.

Mensen die mij al wat langer kennen weten dat ik tegendraads kan zijn. Binnen NLP noemen we dat ook wel eens een mis-matcher. Het voordeel van mis-matchers is dat zij dingen anders doen dan anderen. Jos Burgers zei ooit: 'als je bij de kudde gaat staan, sta je altijd in de shit'.

Dus voor mij geen persoonlijk leiderschap, agile, wendbaarheid en veerkracht. Ik ga denk ik maar eens een training persoonlijk volgerschap ontwikkelen. Zou jij die volgen?

Helpen is geen misbruik

Thu, 16 Nov 2023 08:57:09 GMT

In mijn vorige blog beschreef ik dat een gezond vertrouwen en een gezond wantrouwen in evenwicht moeten zijn om een gezond zelfvertrouwen te ontwikkelen. Opkomen voor mezelf en nee zeggen als het voor mij ook echt als nee voelt is iets dat ik op dit moment aan het leren ben.

Afgelopen dinsdag deed ik samen met mijn trainer een oefening om te onderzoeken hoe ik mijn zelfzorg organiseer. Tegenover elkaar hadden wij in de vorm van stoelen ons gezond vertrouwen, ons gezond wantrouwen en ons zelfvertrouwen opgesteld.

Het doel van de oefening is om tegenover elkaar te kunnen zitten op de stoel van het zelfvertrouwen en een gelijkwaardig gesprek met elkaar kunnen voeren. Een gesprek waarbij wij beiden goed voor onszelf kunnen zorgen en de ander in zijn waarde kunnen laten.

Ik merk gelijk dat mijn oude patroon aangaat: ik kies direct voor de stoel van wantrouwen. Hij is de trainer en in een ongeschreven hiërarchie komt hij DUS boven mij en moet ik op mijn hoede zijn. Al snel wordt me duidelijk dat die stoel dus nog steeds mijn ongezonde wantrouwen representeert.

De andere trainer nodigt mij uit om op de stoel van vertrouwen te gaan zitten. Op die stoel kom ik tot rust. Ik kan de situatie overzien. Ik kan beredeneren dat de trainer en ik gelijkwaardige personen zijn en dat er bij hem niet een onderliggende bedoeling is in het contact maken met mij.

Na een check op de wantrouwen stoel durf ik het aan om tegenover mijn trainer te gaan zitten op de stoel van zelfvertrouwen. Vervolgens duurt het even voordat ik contact met hem durf te maken.

Op het moment dat we contact hebben vraagt de trainer of ik iets kan en wil vertellen over mijn misbruik. Ik vertel mijn verhaal en mijn trainer tegenover mij luistert en spreekt waardering uit.

En dan wordt me duidelijk hoe diep mijn wantrouwen zit: ik kan mijn trainer niet de vraag terugstellen hoe het met hem gaat. Ook hij heeft misbruik meegemaakt in zijn leven. Maar de wedervraag: ‘hoe gaat het met jou?’, krijg ik niet uitgesproken. Alles in mijn lijf blokkeert en ik moet terug naar de stoel van wantrouwen.

Pijnlijk wordt het mij duidelijk dat ik in mijn systeem een koppeling gelegd heb tussen aardig zijn/hulp aanbieden en seksueel misbruik. Ik wantrouw niet de ander. Ik denk dat de ander mij wantrouwt. Als ik aardig ben, als ik mijn hulp aanbied, zou de ander dan misschien kunnen denken dat ik daar een dubbele bedoeling bij heb.

In de oefening ben ik in gevecht met mijn eigen gedachten en gevoelens. Mijn trainer doet op dat moment een stap achteruit. Hij schuift met zijn stoelen een stuk naar achter. En direct trek ik voor mezelf de conclusie: ‘zie je wel….ik word afgewezen’.

Als ik met mezelf in gevecht ben, stoot ik blijkbaar mensen af.

Mijn andere trainer vraagt me hoe ik dat zeker weet. Waarop ik reageer met: ‘dat zie je toch, hij trekt zich terug’. Waarop mijn trainer die tegenover me zit zegt: ‘ik wil je de ruimte geven om je eigen gevecht aan te gaan, maar ik blijf wel bij je in de buurt.’ Dat raakt me. Ik krijg de ruimte en op afstand blijft hij bij me. Dat is voor mij een nieuwe ervaring. Zo heb ik het nog niet eerder bekeken. Mijn conclusie was altijd: ‘zie je wel…ze moeten me niet.’

Ik ga weer terug naar mijn stoel van gezond vertrouwen en neem deze nieuwe informatie in me op. Ik durf weer op de stoel van zelfvertrouwen te gaan zitten en nogmaals aan mijn trainer te vragen: ‘wat maakt dat je een stap terug doet?’ Waarop hij mij nogmaals antwoord dat hij mij de ruimte wil geven.

Na deze check van mijn kant ontstaat er ruimte om een gesprek te starten.

Ik durf hem te vragen: ‘hoe gaat het met jou?’. Zonder de angst om in die vraag afgewezen te worden. Zonder de angst te hebben dat hij denkt dat ik toenadering zoek om een dader te kunnen zijn.

De vraag: ‘hoe gaat het met jou?’ Of ‘mag ik je helpen?’ is geen introductie tot misbruik. Dat was het wel voor mijn hopman. En op het moment van misbruik heeft deze overtuiging zich in mijn systeem verankerd: ‘helpen=misbruik’.

Toen ik deze ervaring na de opleidingsdag thuis vertelde, vielen er bij mijn partner meerdere kwartjes. Ik vraag niet vaak: ‘hoe gaat het met je?’

Ik begin ook steeds beter te begrijpen waarom ik een aversie heb tegen het woord coach. Ik wil geen coach zijn. Coach zijn zou mij een dader kunnen maken.

Ik train ook liever met z’n tweeën. Zowel Bewust Buiten als Mind Ecology doe ik samen met een collega. Niet alleen omdat dat dat leuk en divers is voor ons en voor onze deelnemers. Maar heel diep van binnen heb ik de angst dat ergens de zweem van misbruik zou kunnen ontstaan. Van een onbedoelde machtspositie ten opzichte van cursisten. Een machtpositie die ik ken, die ik ervaren heb bij iemand die mij ook heel veel geleerd heeft en goed voor mij gezorgd heeft. Een machtspositie waar hij uiteindelijk misbruik van gemaakt heeft.

En die angst…die projecteer ik op iedereen aan wie ik vraag: ‘hoe gaat het met jou, mag ik je helpen?’ Maar ook de vraag: ‘zullen we iets leuks gaan doen, zullen we iets afspreken?’

Ik weet dat bovenstaande vragen geen enkele kwade bedoeling bevat. Ik mag nu leren om me op mijn gemak te voelen wanneer ik deze vragen stel, zonder de angst dat iemand mij als mogelijke dader ziet.

Hoe meer ik mezelf begrens....

Wed, 11 Oct 2023 12:16:54 GMT

....hoe beter ik mezelf leer kennen.

'Ja' zeggen op alles, het voor iedereen goed willen regelen, bang om de ander teleur te stellen, bang om afgewezen te worden.

Ik leer steeds meer over mijn eigen grenzen en eigenlijk nog meer over de grenzen die ik niet heb. Door mijn grenzen niet goed aan te kunnen geven kende ik slechts twee standen: of we zijn de allerbeste vrienden en ik doe alles voor je of ik moet je niet. Iets daartussen vind ik lastig om te definiëren.

Als iemand mij iets aanbied, dan voel ik een verplichting om daar iets voor terug te doen. In een eerdere blog beschreef ik dat ik moeite heb met het aannemen van een compliment. Als er niks bestaat tussen alles of niets, dan staat het aannemen van een compliment voor mij gelijk aan alles en heb ik dus een schuld aan die ander die ik ergens zal moeten inlossen.

Het compliment wegwuiven of een aanbod van iemand negeren is dan voor mij de veiligste optie, ik hoef dan ook niet te onthouden wie ik nog iets schuldig ben.

Wat ik doe, verwacht ik ook van anderen terug. Dus als we samen door een deur moeten, dan ga ik er vanuit dat de ander ook alles voor mij doet. En zodra ik merk dat dat niet gebeurt dan ga ik vechten. Het is voor mij namelijk alles of niets. Dus óf we hebben een heel goed contact óf ik ga je negeren. Dat voelt voor mij veilig. Ik weet dan namelijk waar ik aan toe ben.

Een half contact voelt voor mij onveilig. Ik wil precies weten wat ik aan iemand heb. Dus bij een half contact ga ik een volledig contact afdwingen door (te)veel van mezelf te laten zien in de verwachting dat anderen zichzelf dan ook laten zien of ik ga me indekken tegen de halfheid van het contact. Als ik bemerk dat iemand geen volledige openheid van zaken geeft, als ik het idee heb dat iemand iets voor me achterhoud, dan trek ik me terug en ga ik observeren en verzamelen.

Ik verzamel uitspraken en bepaalde gedragingen en ga onderzoeken op welke manier ik deze kan gebruiken op het moment dat ik me aangevallen en onveilig voel. En op een gegeven moment kan ik dan vol in de aanval gaan als iemand iets van mij vraagt, mij iets verwijt of mij iets aanbiedt.

In het traject dat ik doorloop met Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) en ook nu in de opleiding die ik volg, leer ik dat een gezond vertrouwen en een gezond wantrouwen aan de basis staan van ons zelfvertrouwen.

Er is JA en er is NEE. De JA moet kunnen vertrouwen op de NEE en de NEE moet kunnen vertrouwen op de JA. Als deze in evenwicht zijn, dan ontstaat zelfvertrouwen.

Mijn NEE was ‘kapot’ of anders gezegd ik had geen gezond ontwikkeld wantrouwen. Ik geloof iedereen op zijn of haar woord. En ik heb ook nooit zo goed door als iemand een loopje met me neemt. Door het ontbreken van een gezond wantrouwen en de mogelijkheid om nee te zeggen, heeft uiteindelijk mijn hopman zich aan mijn leven kunnen opdringen.

' Nee ' kunnen zeggen tegen iets wat ik niet wil is echter heel gezond. En ja, dan kan tot gevolg hebben dat een contact verbroken wordt of dat ik uiteindelijk iets mist waar ik achteraf toch graag bij geweest was. Tegenwoordig noemen we dat FOMO (fear of missing out). Maar het weerhoudt me er ook van om ergens in verzeild te raken, waar ik helemaal niet wil zijn en waar ik helemaal geen onderdeel van uit wil maken.

Overal ja op zeggen is misschien zelfs wel ongezond. Zeker als ik ' ja ' zeg in de hoop dat er in een behoefte voorzien wordt, die helemaal niet door een ander ingevuld kan worden.

Nee zeggen betekent een grens trekken. Tot hier en niet verder. Dat schept duidelijkheid. Doordat ik in het verleden heel vaak overal maar ' ja ' op gezegd heb, ben ik in situaties terecht gekomen waar ik uiteindelijk geen andere optie meer zag dan: ‘ dan maar niet ’.

Ik ben aan het leren om bij ieder beroep dat er op mij gedaan wordt, iedere vraag die mij gesteld wordt en ieder aanbod dat ik krijg, eerst contact te maken met mijn gezonde vertrouwen en mijn gezonde wantrouwen. Hierdoor kan ik een weloverwogen keuze maken, zonder me in allerlei bochten te hoeven wringen en allerlei toezeggingen te doen, waar ik op een later moment spijt van krijg en weer in de ‘ dan maar niet ’ modus terecht kom.

Iedere opleidingsdag wordt me weer een stuk van mijn patroon duidelijker. Bepaalde woorden of gedragingen waar ik nog op ‘uit’ ga, die mij doen bevriezen of die mij juist in de vechtstand zetten.

Alleen nu heb ik mijn gezonde vertrouwen en mijn gezonde wantrouwen. Ik ga niet meer (figuurlijk gezegd) klakkeloos op schoot zitten. Ik zeg niet zomaar overal nog ja tegen. Ik weet en ik voel dat ik vanaf nu ook ' nee ' mag en kan zeggen, zonder me druk te maken over een mogelijke teleurstelling bij de ander of afwijzing door de ander. Hoe moeilijk dat af en toe ook is.

Door eerlijk ' nee' te zeggen, weet ik steeds beter wat ik wel en niet wil, wat ik wel en niet leuk vind, wie ik wel ben en wie ik niet meer wil zijn.

Ik las onlangs:

‘ zonder grenzen is er geen vorm
en kan zich geen identiteit vormen ’

(uit het boek traumaseksualiteit en psychodrama van Peter John Schouten)

Door beter mijn eigen grens te kennen en aan te geven, weet en voel ik beter wie ik ben. Waar ik ophoud en de ander begint. Waar mijn pijn stopt en de pijn van de ander begint.

Door het ontbreken van een gezond wantrouwen, is er bij mij verwarring in ontstaan. Ben ik in een situatie terecht gekomen dat er misbruik gemaakt werd van mij en waar er voorbij gegaan werd aan mijn identiteit, aan mij als persoon. Ik koppelde mijn identiteit aan de aandacht van de ander.

Ik weet nu dat ik niet de oplossing ben voor de pijn en het probleem van mijn hopman.

Ik kan en mag zeggen: ‘ Nee, dit wil ik niet ’.

Daar waar ik struikel ligt mijn grootste schat begraven

Sat, 09 Sep 2023 16:47:06 GMT

Bovenstaande is een uitspraak die ik veelvuldig gebruik in trainingen.

‘ Leren doe je met vallen en opstaan. ’ Ook zo’n oneliner die ik er nog wel eens in wil gooien. Ik heb mezelf alleen nooit afgevraagd hoe lang ik zelf blijf vallen en opstaan. Vallen en weer opstaan is prima, daar leer ik van. Alleen om in bij de spreekwoorden en gezegden te blijven….iets met een ezel en een steen.

Alleen: ‘ iemand gaat pas veranderen als het echt pijn doet ’. En ja…ik ben gestruikeld en gevallen afgelopen jaar. Zoals ik de afgelopen jaren wel vaker gevallen ben. Alleen deze keer deed het echt pijn.

Ik dacht dat ik er was. Ik had mijn eigen bedrijf, waarmee ik succesvol software verkocht en implementeerde. Toen ik dat bedrijf in 2017 verkocht, begon ik aan mijn tweede carrière. Ik ontwikkelde me tot NLP trainer en stond veelvuldig voor een groep mensen, die ik opleidde in NLP.

En toch struikelde ik weer. Op dezelfde manier als ik bij mijn eerste werkgever gestruikeld ben en ook bij mijn tweede. Zelfs bij het werk dat ik deed in mijn vrije tijd. Ik zou wel kunnen spreken van een patroon. Een patroon dat ik steeds ontweken heb. Een patroon waarvan ik steeds de oorzaak bij de ander gelegd heb. Een patroon dat ik ondanks al mijn opleidingen in NLP niet gezien heb.

Een patroon dat ik altijd gekoppeld heb aan en voor mezelf goed gepraat heb met: ‘ ik ben slachtoffer van seksueel misbruik ’. En ondanks dat met die daad de basis voor mijn patroon gelegd is, nam ik nu geen genoegen meer met mijn excuus. Ik wil niet de rest van mijn leven ‘de slachtoffer-kaart’ spelen wanneer ik struikel, val, opsta en weer doorga.

Dus ik ben opnieuw gaan graven. Ik heb jullie daarvan in mijn vorige blogs regelmatig verslag gedaan. Deze keer heb ik diep gegraven. Ik zei tijdens onze eerste sessie tegen Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ): ‘ ik wil hier van af, ik ben hier klaar mee .’

Stukje bij beetje heb ik samen met Roeland mijn interne structuur in kaart gebracht. En met mijn interne structuur bedoel ik hoe ik naar de wereld kijk. Hoe ik de dingen om mij heen beleef. Welke betekenis ik geef aan mensen, dingen en gebeurtenissen om mij heen. En hoe ik me daar bij voel.

In onze laatste sessie kwam dit allemaal samen. De foto bij deze blog ben ik als jongen van 11. Als ik in de spiegel kijk zie ik niet een man van 45, maar zag ik nog steeds deze jongen van 11. Ik heb dit 34 jaar lang de meest verschrikkelijke foto van mezelf gevonden. En toch had ik hem op mijn nachtkastje staan. Weliswaar uit het zicht, maar hij stond er wel.

Alles wat ik doe, denk en voel heb ik gedaan, gedacht en gevoeld vanuit het perspectief van mijn 11 jarige zelf. Alleen zolang ik dat niet doorhad, dacht ik dat dit mijn perspectief was. Er was voor mij niets anders. Iedere ochtend in de spiegel zag ik een 11 jarige jongen.

En wat deed ik als jongen van 11 met een hopman die mijn volledige vertrouwen had, die een voorbeeld voor mij was, die ik zelfs wel eens mijn tweede vader genoemd heb: ik plaatste hem op een voetstuk.
Hij gaf mij het gevoel dat ik bijzonder was en andersom heb ik hem ook bijzonder gemaakt voor mij.
En vervolgens heeft hij misbruik van mij gemaakt, terwijl ik niet bij machte was om te zeggen: ‘ nee, dit wil ik niet ’.

En daar is het zaadje van mijn patroon gepland: als iemand waar ik naar op kijk en die ik bewonder mij bijzonder maakt, dan plaats ik die persoon op een voetstuk. En vervolgens ben ik niet bij machte om te zeggen: ‘ nee, dit wil ik niet ’.
Sterker nog: ik hou me stil wanneer ik het idee krijg dat de ander meer van mij vraagt dan verhoudingsgewijs verwacht mag worden. Ik ga nog wat harder werken om mijn bijzondere status te behouden en hou de ander uit de wind.

Zoals ik in een eerder blog schreef: ‘ het hoort erbij ’. Totdat ik struikel. En zelfs dat pas toen anderen aan me begonnen te vragen: ‘ Michiel, is dat normaal dat jij zo hard werkt? Laat je je dat allemaal zeggen? Pik jij dat zomaar? ’

En dan is het fijn dat kinderen nog een zeer sterk ontwikkeld zesde zintuig hebben en feilloos doorhebben wat er speelt. Mijn zoon vroeg: ‘ papa, vind je je werk eigenlijk nog wel leuk? ’ Ik was gestruikeld en keihard gevallen en hij had het door.

Dus ik zei tegen Roeland: ‘ Ik heb hier geen zin meer in. Ik ben hier klaar mee. Ik wil hier vanaf ’

In onze laatste sessie heb ik alle verbindingen met het misbruik geëvalueerd, doorvoeld en van een nieuwe betekenis voorzien. En dat gaat tot in de kleinste details:

Mensen die mij kennen zullen weten dat ik eigenlijk altijd een ongeschoren kin heb. Dat is geen lamlendigheid. Ik heb me ooit een keer glad geschoren en ik schrok van wat ik toen zag. Ik zag namelijk zijn kin. Vanuit het perspectief van mijn 11 jarige ik had een gladgeschoren kin dus altijd een verlammend effect op mij. Ik weet nu dat er ook ‘gezellige gladgeschoren kinnen zijn’.

Het woord scouting, heeft voor mij altijd een vervelende bijsmaak. Terwijl er wereldwijd een heleboel kinderen iedere week met veel plezier naar scouting gaan waarbij zij begeleid en ondersteund worden door oprechte begeleiders.

Ik ga er vanuit dat er altijd een bijbedoeling is bij iemand op schoot nemen. Terwijl er ieder jaar ik weet niet hoeveel kinderen bij Sinterklaas of de Kerstman, of gewoon bij opa of oma, of wie dan ook op schoot zitten.

En ja…ook als ik in gelegenheden kwam waarbij ik me bijzonder voelde, dan gingen bij mij automatisch de alarmbellen af en was ik bedacht op een onderliggende bedoeling. Mijn excuses aan alle mensen die mij ooit oprecht een compliment gegeven hebben dat ik niet heb willen aannemen. Ik voelde mij er ongemakkelijk bij en was op mijn hoede.

En uiteindelijk heb ik moeite met gezagsverhoudingen. Vanuit het perspectief van een 11 jarige acht ik zo’n beetje iedereen hoger, beter, slimmer, aardiger, dapperder, groter, sterker enz. enz. dan mezelf. Ik plaats mensen op een voetstuk en ga er vanuit dat zij het beter weten en kunnen dan ik.

Het briefje met de associatie: ‘ mensen op een voetstuk plaatsen ’ is in de prullenbak beland.
En het briefje met ‘ mensen hoger achten ’ heb ik voorzien van de aanvulling ‘ waar ik iets van kan leren ’. Hiermee krijgt mensen hoger achten voor mij een betekenis van respect en niet meer van onderdanigheid.

Op een ander briefje had ik geschreven: ‘ beschikbaar zijn .’ In deze oefening heb ik ook ‘ beschikbaar zijn ’ voorzien van een nieuw perspectief. Ik hoef niet meer altijd voor iedereen beschikbaar te zijn. Ik kan nu zelf kiezen wanneer ik beschikbaar ben.

En nog een ander briefje met: ‘ veiligheid ’. Veiligheid had ik gekoppeld aan het misbruik omdat mijn hopman mij veiligheid bood wanneer ik heimwee had. Veiligheid heb ik onderverdeeld in ‘ Veiligheid ’ welke ik bij mezelf kan vinden. ‘ Schijnveiligheid ’ welke ik toegekend heb aan mijn hopman.
En ‘ geborgenheid ’ welke ik gekoppeld heb aan oprechte veiligheid die ik kan vinden bij anderen.

Op deze manier heb ik alle associaties met het misbruik door mijn hopman op 11 jarige leeftijd van een nieuwe betekenis voorzien. Met deze nieuwe betekenissen kan ik naar mezelf kijken en zie ik nu een volwassen man van 45. Een trotse vader. Een liefhebbende partner. Een goede vriend. En deskundig trainer.

De foto van mijn 11 jarige zelf hang ik de komende tijd zichtbaar in mijn slaapkamer. Tussen alle nieuwe associaties en verbanden die ik gelegd heb naar de 45 jarige versie van mezelf.

Als ik naar die 11 jarige versie van mezelf kijk, zie ik een jongen die het op dat moment ook niet wist en die op een enkel moment zijn kindsheid heeft verloren. Ik ga deze jongen omarmen. Ik ga hem koesteren. Ik ga hem leren te genieten van het leven. Ik ga hem laten zien dat het ook anders kan. Ik ga hem leren trots op zichzelf te zijn. Ik ga hem laten zien.

Ik ben gestruikeld. Ik heb diep gegraven en ik heb mijn schat gevonden.

Roeland, ik kan moeilijk verwoorden wat jij voor mij betekend hebt in het proces dat ik afgelopen half jaar doorgemaakt heb. Ik hoop dat je dat wel gevoeld hebt toen we afscheid namen.

En Leoni, dankjewel dat je mij uit m’n tent gelokt hebt. Mijn eerste voetje over de lijn heb ik als een hele grote stap ervaren.

Volgende week start ik met de opleiding traumaseksualiteit en ga ik mij nog verder verdiepen in de gevolgen van seksueel misbruik. Ken jij iemand die struikelt over wat hem of haar is aangedaan en is overkomen, laat hem of haar dan alstublieft mijn blog lezen. Ben jij zelf die persoon die struikelt, zoek dan iemand die je vertrouwt en begin het gesprek hoe moeilijk dit misschien ook lijkt en voelt.

Je mag ook altijd contact met mij opnemen.

Bekeken worden

Wed, 30 Aug 2023 07:51:13 GMT

Bekeken worden vs gezien worden

We gaan de afrondende fase in zei Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) afgelopen sessie. Deze fase omvat het doorknippen van alle verbindingen die ik aangelegd heb tussen mezelf en het misbruik en mezelf en de dader. Een soort van grote schoonmaak.

De vorige keer beschreef ik hoe ik middels psychodrama een situatie van het misbruik nagebootst heb en daarin iets anders gedaan heb dan dat ik 30 jaar geleden deed, namelijk stilzitten, niks zeggen en wachten tot het voorbij is. Nu zei ik: ‘ dit wil ik niet…SUKKEL ’.

Wat er in de dagen en weken daarna gebeurde voelde voor mij nogal vreemd. Ik appte Roeland en zei dat ik voelde alsof ik in een soort van niemandsland terecht was gekomen.

Ik heb me jarenlang geïdentificeerd als slachtoffer van seksueel misbruik dat blijft stilzitten, niks zegt en wacht tot het voorbij is.

En die vastigheid was ik nu kwijt. Alsof ik alles opnieuw beleefde alleen dan vanuit een ander perspectief. Roeland omschreef het als in korte tijd opnieuw opgroeien van een 10 jarige tot de volwassen man van 45 die ik nu ben. Alleen nu vanuit een ander perspectief. Dat voelt raar maar ook wel heel gaaf.

Ik merk dat ik anders denk, voel en doe: deze zomer was er bij het zien van onze camping alleen al geen moment dat ik dacht ‘ deze twee weken ga ik hier uitzitten ’. Ik stuurde de volgende ochtend nog een e-mail naar een camping waar we eerder geweest waren en twee dagen later hebben we alles ingepakt en zijn we vetrokken. Daarna hebben we op die andere camping nog een hele fijne vakantie gehad.

Dus mijn ‘ dan maar door de zure appel heen bijten ’ heb ik op een of andere manier overboord weten te zetten. Ik zou mezelf nu juist een SUKKEL vinden als ik op die camping was blijven staan.

En zo viel me meer op. Ik vind het altijd fijn om lekker kneuterig op de camping bij de tent te blijven zitten (dat is wel zo veilig). Nu ging ik uitzoeken hoe we met de bus en trein naar Luxemburg stad konden gaan. Normaal zijn dat dingetjes die ik mijn vriendin laat uitzoeken.

Dus ja…sinds ik tegen mijn hopman gezegd heb ‘ dit wil ik niet ’ voelt het alsof ik meer beschikking heb over mijn eigen leven.

En nu gaan we dus opruimen zei Roeland. Op een groot vel mocht ik alles opschrijven waar ik aan moet denken en wat er in me opkomt als ik terug denk aan het misbruik. In deze oefening werd me duidelijk hoe mijn gedachten verstrikt geraakt zijn door het misbruik. En ontdekte ik een grote tegenstrijdigheid die ik herken in mijn leven.

Een van de dingen die ik op het grote vel schreef is ‘ bekeken worden ’. Er is namelijk een moment geweest dat ik bij mijn hopman op schoot zat en hij zijn hand in mijn broek had, toen er onverwacht een aantal andere jongens van de groep de ruimte waar wij zaten binnen kwamen.

En ik weet niet of het de macht der gewoonte was van ‘ het hoort erbij ’ dat die jongens gewoon iets vroegen aan mijn hopman en dat het blijkbaar de normaalste zaak was dat ik daar bij hem op schoot zat of dat ze misschien niet eens door hadden wat er speelde, ik weet het niet, maar ik voelde me daar behoorlijk bekeken.

Dus ik word niet graag bekeken. Daar voel ik me ongemakkelijk bij. Alleen is dat best lastig als ik als trainer voor een groep mensen sta. En toch voel ik altijd ergens nog het ongemak op het moment dat ik voor een groep ga staan. Naarmate ik merk dat de training goed verloopt en er leuke respons komt uit de groep vloeit dat ongemakkelijk gevoel pas weg.

Wat het tegenstrijdige in dit verhaal is, is dat ik me ongemakkelijk voel wanneer ik ‘ bekeken wordt ’, maar dat ik een diepe behoefte heb om ‘ gezien te worden ’. Dat klinkt in eerste instantie misschien hetzelfde, maar ik had graag dat die jongens mij toen gezien hadden en op een of andere manier in actie gekomen waren. Ik wilde gezien worden als slachtoffer van seksueel misbruik. Ik wilde dat mensen zien wat mij overkomen is.

En aan de andere kant (zoals ik in een eerder blog schreef) voel ik me ontzettend ongemakkelijk als ik alleen in de rij sta bij de Droomvlucht in de Efteling. Want dan heb ik het idee dat ik bekeken wordt, alsof ik een of andere rariteit ben.

Dus Roeland vroeg: ‘ Hoezo wil je niet bekeken worden? Hoe kunnen mensen je dan zien? ’ En daar had hij een punt. En daar wringt het bij mij.

Onderdeel van de oefening was hetgeen ik opschreven had de juiste plek te geven. Ik kan daarbij kiezen tussen: dit hoort echt bij mij, dit hoort bij de dader, dit hoort bij de persoon achter de dader of dit hoort in de prullenbak.

Roeland schreef op een tweede briefje nogmaals ‘ bekeken worden ’. Dit maakte het voor mij mogelijk om een onderscheid te maken tussen bekeken worden als rariteit, mijn associatie met het bij hem op schoot zitten en bekeken worden als mijzelf als persoon (zoon, partner, vader, broer, vriend, trainer etc.).

In plaats van de betekenis van bekeken worden die mij een ongemakkelijk gevoel oplevert, waren er nu twee betekenissen:

Bekeken worden als rariteit en bekeken worden als Michiel en daardoor gezien kunnen worden.

Bekeken worden als rariteit kwalificeerde ik als ‘ dit hoort in de prullenbak ’. En heel bewust heb ik tijdens de oefening afscheid genomen van het bekeken worden als rariteit. Die betekenis en bijbehorend ongemakkelijk gevoel wil ik niet meer. Dat ben ik niet.

Het kostte me wel moeite om afscheid te nemen. Het is 30 jaar lang een vervelende maar ook veilige manier van naar mezelf kijken geweest. Ik ben een sneu figuur, ik ben een rariteit en daarom vinden mensen iets van me.

Tranen in mijn ogen. Ik neem afscheid van mijn zelfbeeld dat ik 30 jaar lang in stand gehouden heb. En uiteindelijk verscheur ik het papiertje met daarop ‘ bekeken worden ’ en gooi het in de prullenbak.

Het andere papiertje met daarop ‘ bekeken worden ’ leg ik op mijn eigen stoel, dit hoort bij mij. Mensen mogen mij bekijken. Mensen mogen zien wat ik bereikt heb in mijn leven. En mensen mogen daar iets van vinden, positief of negatief. Er is uiteindelijk maar één iemand waarvan ik het belangrijk vind om door gezien te worden….en dat ben ik zelf. En ik zal eerlijk zeggen: het bevalt me steeds beter wat ik dan zie!

Mijn vel papier is nog niet leeg. Dit was pas het begin van het opruimen. Roeland zegt: we stoppen pas als alle associaties met het misbruik of in de prullenbak liggen, of terug gelegd zijn bij de dader, of terug gelegd zijn bij de persoon achter het misbruik óf dat ik vind dat ze bij mij horen. In dat laatste geval krijgen ze voor mij dan wel een nieuwe betekenis.

Work in progress!

Daderschap

Tue, 01 Aug 2023 13:06:06 GMT

‘ Iedereen is in wezen een beetje een dader ’.
Toen ik onlangs iemand deze uitspraak hoorde doen tijdens een bijeenkomst over seksueel misbruik, ontplofte ik intern. Geen cel in mijn lijf die ooit een ander seksueel zal misbruiken. Ik was kwaad en in staat om op te staan en die jongen een rechtse hoek uit te delen.

Ik had met Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) al eens gewerkt met de 5 stoelen van agressie. Een techniek die gebruikt wordt binnen de hulpverlening aan slachtoffers van seksueel misbruik. Stoel 5 is de stoel waarop je dingen gaat doen waardoor je uiteindelijk voor de rechter komt.
Ter illustratie: stoel 1 is de stoel waarop je vanuit je volwassen ik simpelweg ‘nee’ kunt zeggen.

Ik was op stoel 5 beland. Ik gaf er alleen geen uiting aan, maar zoals ik mezelf aangeleerd heb, vreet ik al mijn woede op. Het kostte me moeite om naar zijn toelichting te luisteren. Hij bedoelde dat bij elke vorm van communicatie in zekere zin een grens overgegaan wordt. Je kent namelijk de grens van de ander niet. Dus het aanspreken van iemand kan in principe voor de ander al bedreigend overkomen en daarmee grensoverschrijdend.

Hij werd uitgenodigd om als dader in te stappen in de opstelling die op dat moment gaande was.
Voor wie niet bekend is met het fenomeen opstellingen: in een opstelling worden mensen gevraagd om personen of in dit geval delen van personen te representeren.

Ik was al bekend met het traumamodel van Franz Ruppert, waarin onderscheid gemaakt wordt tussen je getraumatiseerde deel, je overlevingsdeel en je gezonde deel. Elk van deze delen van je eigen persoonlijkheid vertonen op specifieke momenten bepaald gedrag.

In deze opstelling werd dit nog veel verder uitgediept. In de opstellingen werden mensen uitgenodigd om de representatie te zijn van het aangepaste deel, de interne getuige, de externe getuige, de willekeurige voorbijganger en dus ook de dader.

Wat mij opviel in deze opstelling was dat alle delen (zie ze als de verschillende stemmetjes in je hoofd) met elkaar in gesprek waren en min of meer de schuld op elkaar aan het afschuiven waren.

Behalve het daderdeel. Die stond gewoon in het midden en zolang alle delen druk met van alles en nog wat bezig waren, was het voor het daderdeel wel prima. En op het moment dat (in dit geval) hem iets gevraagd werd, dan kwamen er antwoorden als ‘ het is toch prima wat ik hier doe ’, ‘ het is toch niet mijn schuld ’, ‘ ik doe toch aardig ’, ‘ ik weet niet zo goed wat ik fout doe ’.

Als er een stoel 6 in het model van de stoelen van agressie zou zijn, dan zou ik daar nu opzitten. Ik kon wel janken. Zo schijnheilig als het daderdeel daar in de opstelling stond.

Het doel van de opstelling was aan de aanwezigen duidelijk maken dat wanneer alle delen die zich in ons manifesteren zich tegen het daderdeel keren, het daderdeel wel kleur moet bekennen. Elk slachtoffer van seksueel misbruik zal op enig moment de confrontatie met de dader aan moeten gaan. Al is het maar via het daderdeel dat zich in de persoon zelf verstopt houdt.

Een aantal dagen na deze bijeenkomst had ik mijn voorlopig laatste sessie met Leoni ( www.bokscoachingleoni.nl ). Na een aantal intensieve oefeningen (niet eens zozeer fysiek maar voor mij vooral mentaal) liep de sessie op haar einde. Leoni vroeg me of ik nog een keer helemaal los wilde gaan. Ik zei ‘nee’ maar mijn glimlach verraadde anders.

Ze pakte haar stootkussen en plakte er een stuk tape op. Met daarbij aan mij de uitnodiging om daar iets op te schrijven. Iets wat me dwars zat. Iets waar ik ontzettend hard tegenaan wilde trappen.

Op het stuk tape schreef ik SUKKEL. Met een smiley daarachter. Verwijzend naar mezelf. Ik weet ondertussen hoe ik mijn zelfbeeld in stand houd. Ik schreef daarover eerder in mijn blog ‘sneu figuur’.

Ik weet dat ik het doe, ik herken de momenten waarop ik het doe en toch krijg ik het niet voor elkaar om iets anders te doen. Mezelf benoemen als SUKKEL is ook een soort van overlevingsmechanisme. Ik trapte net zolang op het stootkussen en het woord SUKKEL totdat de tape van het kussen afkwam.

Twee dagen later zat ik bij Roeland. Ik vertelde over een wat ongelukkig communicatiemoment dat ik met iemand had gehad, waarbij ik er vanuit ga dat ik het contact om zeep geholpen heb en automatisch de conclusie getrokken heb: ‘ het zal wel weer aan mij liggen ’.

Roeland zette mij op stoel 1 van de 5 stoelen van agressie en vroeg me of het allemaal aan mij lag. Mijn antwoord was eenduidig ‘ nee ’. Vervolgens vroeg hij mij plaats te nemen op het kleuterstoeltje naast stoel 1. Deze stoel staat voor het authentieke kind in mij. En vanuit dit deel voelde ik de drang om het met iedereen leuk te hebben en om het voor iedereen goed te willen doen.
Roeland maakte mij nogmaals duidelijk dat daders van dit kinderlijk enthousiasme dankbaar misbruik maken.

Het was tijd voor de confrontatie. Roeland werkt ook met psychodrama. Hij vroeg mij de situatie na te bouwen zoals die tijdens een van de misbruikmomenten was. Ik plaatste een aantal stoelen naast elkaar als bank die in het scoutinggebouw stond. Ik beschreef dat iedereen in een andere ruimte was en dat ik alleen met mijn hopman in de ruimte met die bank aanwezig was. Ik zocht een kussen uit dat symbool stond voor mijn hopman en plaatste dat op de bank.

Roeland vroeg of ik op het kussen durfde te gaan zitten. Dit is voor mij een te grote stap. Alles in mijn lijf blokkeert. Als tussenstap zet hij het kleuterstoeltje bij het kussen en geeft mij de opdracht om het stoeltje terug te gaan halen en te zeggen tegen mijn hopman dat ik dit niet wil.

Hij nodigt mij uit om te doen wat ik toen niet kon. Zoals ik geleerd heb over trauma: hij nodigt mij uit om mijn lijf de beweging te laten maken die ten tijde van de traumagebeurtenis niet mogelijk was.

Enorme angst overviel me. Maar Roeland moedigde mij aan. 3 meter door de gang naar het lokaal lopen. Mijn stoeltje terughalen en zeggen tegen mijn hopman: ‘ dit wil ik niet. ’

Ik moet meerdere keren op adem komen.
En dan zet ik de stappen.
Ik pak mijn stoeltje op en zeg: ‘dit wil ik niet….SUKKEL!’

In een enorme ontlading kwamen de tranen. Er was hier maar een SUKKEL en ik ben het niet.
De SUKKEL die ik een aantal dagen daarvoor op het stoot- en trapkussen van Leoni geschreven had. Het daderdeel dat ik in mezelf vereenzelvigd heb begint los te raken van mij. Een scheiding tussen mij en de dader.

Hij is de SUKKEL…niet ik.

Ik ben benieuwd hoe dit inzicht, deze scheiding van interne delen, mij gaat helpen. Hoe zou het voor me zijn als ik niet meer de sukkel ben en ik niet meer automatisch het idee heb ‘ dat het wel weer aan mij zal liggen ’?

Ik ga het ervaren…ik kijk er naar uit ��

Ik houd het misbruik in stand

Thu, 13 Jul 2023 08:00:26 GMT

Gisteren wandelde ik met een van mijn beste vrienden door de uiterwaarden langs de Maas. Hij volgende een training verbindende communicatie (ook wel geweldloze communicatie genoemd). En hij vertelde hoe anders communicatie en daarmee ook zijn eigen gevoel verandert op het moment dat hij de principes van verbindende communicatie toepast. Ik heb mij een tijd geleden ook verdiept in de techniek van verbindende communicatie. Aan de basis ligt een vierstappen plan.

1. Beschrijf je feitelijke waarneming

2. Beschrijf je gevoel dat samenhangt met deze waarneming

3. Beschrijf waar je behoefte aan hebt en/of wat je waardevol vindt

4. Doe een verzoek middels concrete handelingen die je graag zou zien

Ik weet ondertussen dat het zinloos is om terug te kijken en ik moet ook uitkijken dat ik mezelf niet de schuld geef, alleen soms vraag ik me wel eens af hoe mijn leven eruit gezien had als ik toen gezegd had:

1. Je hand zit in mijn broek en je raakt mijn geslachtsdeel aan terwijl ik bij je op schoot zit

2. Dat voelt voor mij verwarrend omdat ik verdrietig ben en ik voel me op een of andere manier betrapt

3. Ik heb behoefte aan iemand die mij oprecht troost en mij in mijn waarde laat

4. Ben jij bereid om je hand uit mijn broek te halen en sorry te zeggen voor hetgeen je zojuist gedaan hebt

Ik deed met Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) een oefening. Een voetbal symboliseerde mijn jeugdige enthousiasme, mijn authentieke ik. En Roeland pakte in de rol van dader deze bal.

Mijn opdracht: ik mocht praten, vragen, roepen, duwen, trekken, alles wat nodig was om die bal terug te krijgen. Maar ik bevroor. Ik had geen idee wat ik moest doen. En uiteindelijk kon ik schoorvoetend uitbrengen ‘ Mag ik misschien mijn bal terug? ’. Waar op Roeland (in de rol van dader) zijn schouders ophaalde, me aankeek en simpelweg zei: ‘ Nee ’. En ik voelde mij machteloos.

Het leermoment in oefeningen die ik met Roeland doe zitten hem vaak in het omdraaien van de rollen.
Dus daarna stond ik als dader met die bal in mijn handen tegenover Roeland als mijzelf in de rol van slachtoffer. Hij keek mij diep in mijn ogen en zei zonder enige twijfel: ‘ Geef mij mijn bal terug ’.

Roeland vroeg hoe dat was voor mij in de rol als dader. Ik zei dat ik er van schrok en dat ik er van onder de indruk was.

En wat er toen gebeurde was voor mij een donderslag bij heldere hemel. Roeland stak zijn hand uit en zei ‘ geef maar ’ en zonder enige aarzeling wilde ik hem de bal teruggeven. Waarop bij mij het besef kwam dat zijn simpele ‘ geef maar ’ voor mij voldoende was om de bal terug te geven.

Dit besef, dat door een simpele opmerking in de trend van ‘ geef maar ’, vertaald naar toen misschien iets van ‘ doe maar niet ’, mijn leven compleet anders had kunnen laten zijn, hakte er bij mij wel even in.

Geweldloze communicatie verpakt in een simpel verzoek: ‘ dit voelt ongemakkelijk, ik wil dat je stopt ’.

Met deze oefening wil Roeland mij duidelijk maken hoe ik zelf ‘de dader’ nog steeds alle ruimte geef om mij ‘te misbruiken’.

Aan het begin van iedere sessie vraagt Roeland hoe het met me gaat. En steeds wijst hij mij dan op de kleine handgebaren waarmee ik mijn verhaal ondersteun. Geen krachtige, zelfverzekerde beweging. Maar steeds kleine frutselende bewegingen, dichtbij mezelf, mezelf afschermend.

Een ook steeds antwoorden waarmee ik geen duidelijk kader zet. Geen duidelijke ‘ ja ’ of ‘ nee ’.
Maar steeds 'het gaat wel OK'ish' , ‘ misschien ’, ‘ een beetje ’, ‘ toevallig ’, ‘ het valt wel mee ’, ‘ ik zie wel ’, ‘ ik kan me er wel iets bij voorstellen ’.

Dus steeds het patroon dat ik ook bij Leoni ( www.bokscoachingleoni.nl ) tijdens het boksen laat zien. Ik sta wat te drentelen aan de grens van mijn comfortzone en te wachten tot iemand anders de grens scherp trekt.

‘ Zeg je wel eens nee tegen je zoon? ’ vraagt Roeland. Ik moet diep graven om daar een antwoord op te geven. Vaak is mijn antwoord verpakt in ‘ we kijken straks wel even ’, ‘ ik overleg even met mama ’, ‘ is je huiswerk al af? ’.

Het moment komt dat ik tegen Roeland zeg: ‘ point taken ’. Ik snap waar hij met mij aan wil werken. Grenzen stellen. Voor mezelf en voor de ander. Hoe duidelijker ik ben in mijn communicatie, hoe duidelijker mijn grens is voor de ander. Iets meer dan 30 jaar geleden was ik niet bij machte om mijn grens aan te geven. Ik heb daar een strategie omheen ontwikkeld van ‘ stil zitten, niets zeggen en wachten tot het voorbij is ’.

Alleen dat is geen handige strategie voor een man van 45, die privé en zakelijk heldere afspraken wil maken en duidelijk wil aangeven wat hij wel en niet fijn en OK vindt.

Ik laat nog steeds veel van anderen afhangen waarbij ik mijn eigen behoefte niet onderken en niet uitspreek. Waarbij ik dus meedein op de grillen van de dag en wacht op de klap van de ander om me te realiseren dat ik mijn grens niet duidelijk gesteld heb en de ander daar keihard overheen gegaan is.
En zoals Roeland het dan zegt: ‘ je geeft de dader nog steeds alle ruimte om je te misbruiken ’

Onlangs deed ik het verzoek aan mijn zoon of hij ’s avonds zijn fiets in de schuur wil zetten omdat ik het fijn vind dat als we straks een nieuwe fiets voor hem gaan kopen, deze niet meteen van de oprit gejat wordt. En dan niet: ‘ zou je misschien…. ’ of ‘ zou je er aan willen denken om… ’.
Maar gewoon: ‘ Ik vind het fijn dat je zuinig bent op je spullen. Wil je ’s avonds je fiets binnen zetten? ’

Gisterenavond lag hij al in bed en stond het schaaltje van zijn toetje nog óp de vaatwasser in plaats van er in. Ik dacht ‘ dan zal zijn fiets ook nog wel buiten staan ’. Ik deed de voordeur open en zag dat hij zijn fiets binnen gezet had.

Ik voelde een soort van trots. Niet alleen omdat hij zijn fiets binnen gezet had. Maar ook dat ik duidelijk mijn grens aangegeven had.

Binnen NLP zeggen we: ‘ wat een ander kan, kan ik leren ’. Ik ga denk ik het boek verbindende communicatie nog eens lezen. En dan ga ik meer dan 30 jaar na dato op mijn 45 leren hoe ik duidelijk mijn eigen grens kan aangeven.

Wachten op de eerste klap

Mon, 19 Jun 2023 13:31:44 GMT

Vorig jaar volgende ik een opleiding tot rots en water basistrainer en daarna een verdieping over trauma en verlies. Tijdens die trainingsdagen werd me duidelijk dat ik moeite heb met fysieke nabijheid. Laat staan met fysiek contact maken.

Vanuit mijn hoofd beredeneerd kan er weinig fout gaan. Alleen wanneer ik echt de focus naar mijn lijf verplaats, wordt me duidelijk dat mijn lijf anders reageert dan dat mijn hoofd vindt dat het hoort.

Denken heeft me jarenlang op de been gehouden. Sinds ik begonnen ben met bokscoaching ben ik me nog meer bewust van wat mijn lijf doet.

Leoni ( www.bokscoachingleoni.nl ) vroeg me om een lijn op de grond te tekenen waarachter ik me veilig voel. En daar omheen een lijn die de zone markeert waarin ik ongemak ervaar.

Ik ging in mijn veilige zone staan en van daaruit begonnen we te boksen. Nou ja…boksen…liever niet.
‘ Ik zal de eerste mep niet uitdelen ’, zei ik.

‘ Misschien helpt het om één voet over je 'veilige lijn' te zetten en in het ongemak te stappen? ’ Daagde ze me uit. Dat deed ik. Ik stapte over de lijn.

Tegelijkertijd liet ik mijn verdediging zakken en zei tegen Leoni: ‘ OK…kom maar dan ’.
Waarop ik direct een eerste stoot te pakken had. En een tweede. En een derde.
Maar mijn lijf blokkeerde, ik kreeg het niet voor elkaar om terug te slaan. Angst om mijn eigen grens aan te geven en daarmee de ander pijn te doen. Sterker nog: ik had geen idee. Hoe geef ik mijn grens aan?

In de rots en water training deed ik een oefening waarbij iemand in snel tempo op me af komt lopen die ik vervolgens moest afweren. Dat lukte me toen ook niet. Niet wetend wat te doen, niet wetend hoe ik mijn grens kan aangeven, ik schiet direct in een freeze.

En zo werd me mijn patroon duidelijk. Dit is wat ik doe. Ik wacht op de eerste klap en op de volgende en de volgende. Anderen vormen mijn begrenzing. Ik definieer mijn grens middels het feit dat de ander begint te 'meppen'. En dan vang ik een tijdje de klappen op, tot het me te veel wordt.
En dan haak ik af….einde contact.

Leoni maakte het me nog even subtiel duidelijk. Ze ging buiten mijn 'oncomfortabel lijn' staan en ging daar een beetje op en neer staan te hupsen. Dus ik zeg: ‘ Dit vind ik irritant. Zo weet ik niet wat ik van je kan verwachten ’. En ook daar werd het me duidelijk. Voor mijn terugkerende lezers: iemand moet blijkbaar eerst zijn glas op mijn nummertje 40 zetten.

En ik realiseerde me dat dit niet alleen is wanneer mensen in negatieve zin over mijn grens gaan. (voor zover ik die grens dus voor mezelf überhaupt duidelijk heb). Ook in positieve zin ben ik in afwachting tot ‘iemand zijn glas op mijn nummertje 40 zet’ om in contact te komen.

Net zo goed als mijn lijf blokkeert wanneer ik terug wil slaan tijdens het boksen. Voel ik ook een soort handrem erop gaan wanneer ik alleen of samen met anderen in mijn omgeving ‘zomaar’ iets spontaans wil gaan doen. Daar voel ik me ongemakkelijk bij.

Zomaar en spontaan vind ik lastig. Net zoals ik me in mijn eentje in de rij bij de droomvlucht ongemakkelijk voel. Behalve als mijn kinderen erbij zijn. Want dat is ‘normaal’.

Voluit gaan voor het contact lukte me niet tijdens het boksen.
Onbewust bleef ik steeds nog met een voet achter mijn veilige lijn staan. Ik laat mijn begrenzing bepalen door wat anderen doen. En anders blijf ik achter mijn veilige lijn staan. Daar waar ik in mijn eentje op de Noordpool ben en waar niemand mij iets kan maken of kan raken.

Mijn ingebakken patroon maakte ik voor mezelf zichtbaar: altijd op zoek naar veiligheid
In mijn kinderlijke wijsheid dat de nabijheid van anderen altijd op een gegeven moment onveilig kan worden. Zeker als ik mijn eigen grens niet ken en voel, laat staan dat ik die kan aangeven en bewaken.

Zoals Roeland ( www.mannenindepraktijk.nl ) het steeds tegen me zegt: ‘ de dader is nog altijd in jou aanwezig ’.

Ik zet mooie stappen in herkenning en erkenning en ik wil gaan accepteren dat dit onderdeel is van mijn leven. Ik leer zelf weer de regie in handen nemen bij het bepalen en bewaken van mijn eigen begrenzing.

Ik vind dat spannend. En tegelijkertijd ervaar ik meer vrijheid.

Work in progress!

Sneu figuur

Mon, 05 Jun 2023 09:09:20 GMT

Ik heb meer dan een jaar last gehad van mijn rechterheup. Niet dat ik niet meer kon lopen, maar steeds een vervelende pijn. Ik ben te eigenwijs om naar de huisarts te gaan. Ergens wist ik ook wel dat er fysiek niks ‘kapot’ is. En als ik heel eerlijk ben en goed naar mijn lijf luisterde, dan wist ik heel goed dat ik in beweging moest komen.

Tijdens de coronajaren ben ik namelijk zo’n beetje vergroeid geraakt met onze bank en ik had ook de sportschool al zo’n 20 jaar niet meer van binnen gezien. Dus ik kocht een fiets en wanneer mogelijk ging ik op de fiets naar mijn werk. Binnen enkele weken was de pijn in mijn heup weg.

Nu wil het zo dat ook mijn rechterarm in protest is gekomen. Ik heb een ondefinieerbare pijn in mijn bovenarm en schouder. Het voelt steeds ergens anders pijn doen en het is soms erg ongemakkelijk. Het hoogtepunt van dit ongemak kwam toen ik afgelopen meivakantie op een camping op een te klein toilet alleen met pijn en moeite bij de toiletrol kon die ze schuin achter de pot gehangen hadden.

Ook nu realiseerde ik me, luisterend naar mijn lijf, dat ik in beweging moest komen. Maar de sportschool….daar had ik geen zin in.

Roeland van Mannen in de Praktijk ( www.mannenindepraktijk.nl ) die mij begeleidt bij het verwerken van het misbruik door mijn hopman, heeft met mij gewerkt met de stoelen van agressie. Ik doe de oefening heel erg te kort, maar stoel 1 is de stoel waarop je volledig vanuit jezelf kunt zeggen wat je te zeggen hebt, zonder daarbij enige vorm van fysieke arousal te ervaren. Dus rustige ademhaling, rustige hartslag, geen rode vlekken in m’n nek.

Stoel 5 is de stoel waar je agressie zo groot is dat je dingen doet die het daglicht niet kunnen verdragen en waarvoor je waarschijnlijk in de gevangenis terecht komt. Roeland vroeg mij eens: als alles mocht zonder consequenties, wat zou je dan doen? Ik heb toen toegegeven dat ik mijn hopman boven zijn enkels af zou maaien. Een duidelijk geval van stoel 5 dus.

Deze agressie zit al zo’n 35 jaar in mijn lijf en nu begon mijn arm te protesteren. Ik had al wel eens van bokscoaching gehoord maar tot nu toe had ik dat veilig genegeerd.

Maar goed…om een lang verhaal wat korter te maken: daar stond ik dus tegenover Leoni ( www.bokscoachingleoni.nl ) met bokshandschoenen aan in een afgelegen stukje park, me zwaar oncomfortabel te voelen.

De tweede sessie maakte ze het nog erger: ze had een blauwe hoepel met roze stippen en glitters meegenomen. Als begrenzing van mijn eigen veiligheid.

Ondertussen had Roeland mij aangemoedigd om goed voor mezelf te zorgen en eens leuke dingen voor mezelf te kopen of iets leuks te gaan doen. In een van onze sessies heb ik gezegd dat ik graag in de Efteling kom. Dat doe ik dus nooit in mijn eentje, alleen samen met mijn gezin.

Dus ook hier om een lang verhaal wat korter te maken: daar stond ik dan in mijn eentje in de rij bij de droomvlucht en ook hier voel ik me erg oncomfortabel.

Bij NLP zeggen we vaak: 1x kan gebeuren. 2x is opvallend. Bij 3x spreken we van een patroon. Dus 2x oncomfortabel in een park waar continu mensen langslopen tijdens hun lunchpauze en 1x in de rij bij de droomvlucht en het patroon is me wel duidelijk: ik voel me oncomfortabel in het bijzijn van andere mensen .

En specifieker nog: ik voel me oncomfortabel in mijn eigen lijf in het bijzijn van andere mensen .

Dit gevoel ken ik al heel lang. Alleen weet ik dat gevoel altijd goed te verbergen, te verbloemen en te omzeilen. Aan de buitenkant zul je het niet snel zien, maar van binnen ga ik soms kapot. En dat kost me veel energie.

Ik ken het principe van projectie heel erg goed. Dat is namelijk een van de principes die ik deelnemers leer in trainingen. Alleen zoals het lekt bij de loodgieter thuis, projecteer ik zelf natuurlijk ook.

Projectie is het toeschrijven van eigenschappen van jezelf aan een ander. Het toekennen van die eigenschappen aan een ander in plaats van aan jezelf is een soort van afweermechanisme voor (negatieve) emoties.

De gehele tijd dat ik in de rij sta bij de droomvlucht of als ik in die roze en glitter gestippelde hoepel sta met bokshandschoenen aan, ga ik ervan uit dat anderen mij maar een sneu figuur vinden.
Want zolang anderen dat over mij denken, ontken ik dat er maar een iemand is die zo over mij denkt: en dat ben ik zelf.

Dus ja…ik vind mezelf een sneu figuur. Ik was verdrietig. Ik heb me op schoot laten zetten, me klem laten zetten en me in mijn kruis laten betasten. Meerdere keren zelfs. Zonder daar tegenin te gaan. Zonder daar iets van te zeggen. Zonder daar iets van te laten merken. Zonder hulp te vragen. Zonder mijn grens aan te geven. Zonder voor mezelf op te komen: hoe sneu is dat?!

Het doet pijn. In mijn sessie met Roeland afgelopen vrijdag zat ik in elkaar gedoken op mijn stoel. En Roeland liet iedereen naar me kijken. Allemaal stoelen om mij heen en ik schaam me kapot. Ik durf niet in het middelpunt te gaan staan. Ik voel me zwaar oncomfortabel als iedereen naar mij kijkt. Ik voel me een sneu figuur.

Maar Michiel, zul je misschien denken, jij geeft toch trainingen voor volle zalen?
Ja, dat klopt. En dat doe ik met veel plezier. Alleen iedere keer als ik voor een groep mensen ga staan, moet ik mezelf intern nog over een drempel helpen. Moet ik mezelf overtuigen dat de mensen in de zaal mij geen sneu figuur vinden en dat ik een waardevolle bijdrage kan leveren aan hun ontwikkeling.

Die drempel, daar heb ik nog even werk aan. Die drempel is door toedoen van mijn hopman opgeworpen. Mijn hoofd weet dat ik geen sneu figuur ben en daarmee kan ik die drempel steeds weg redeneren.

In mijn lijf voelt het nog wel zo. Mijn lijf voelt zich letterlijk een sneu figuur. En mijn lijf spreekt altijd eerst waarna ik mijn hoofd aanzet om mijn gevoel te overrulen.

Ik wil dat mijn lijf zegt: prima Michiel. Doe je ding. Schijt aan alles. Laat merken wat er in je om gaat. Bewaak je eigen grens. Kom op voor jezelf.

Daar ben ik mee aan de slag. Ik heb daar fijne begeleiding bij. Over een paar dagen ga ik weer boksen met Leoni. Waarschijnlijk in een blauwe hoepel met roze stippen. Stoer man!

Vrijheid versus veiligheid

Tue, 09 May 2023 07:44:13 GMT

Jarenlang is een van mijn gevleugelde uitspraken geweest: ‘ zet mij maar alleen op de noordpool en ik red me prima. Het wordt pas lastig als er iemand bij komt. ’

Evolutionair gezien is dat tegenstrijdig. Bij een groep horen vergroot je kans op overleving namelijk aanzienlijk. In experimenten met baby’s, is aangetoond dat baby’s sterven wanneer zij alleen onderdak en eten krijgen en verder geen persoonlijke aandacht. Blijkbaar is erbij horen een noodzakelijk mechanisme om te overleven.

In mijn opleiding Systemisch werk werd ik hier voor het eerst bewust mee geconfronteerd: ‘ iedereen heeft een natuurlijke behoefte om bij een groep te horen ’. Ik was boos dat mijn opleider dit zo stellig kon zeggen. Ik voel me namelijk veel prettiger als ik alleen ben.

Ik heb/had namelijk een argwaan naar mensen. Vooral naar aardige mensen. Op een of andere manier ben ik altijd in afwachting van het moment waarop ze mij iets aandoen.

In mijn trainingen vertel ik vaak volgend voorbeeld:

'In de eetzaal van de locatie waar ik mijn 10 daagse Vipassana volgde hing een plank aan de muur met nummertjes. De bedoeling van deze nummertjes is dat deelnemers daar hun (thee)glas neerzetten, zodat je gedurende de dag steeds uit hetzelfde glas kan drinken. Tijdens de eerste 3 dagen had ik mijn glas steeds op nummer 40 gezet. Op de vierde dag stond er opeens een glas op ‘mijn’ nummer 40. En de eerste gedachte die in mijn opkwam is: ‘ Wie is er nou zo flauw om zijn glas op mijn nummertje te zetten? ’.

Hetzelfde gebeurde overigens ook met het haakje waar ik al een aantal keer mijn jas opgehangen had en het plekje waar ik graag mijn schoenen neerzette. Steeds de gedachte: ‘ Wie zit mij hier te fucken. ’

Totdat ik doorkreeg dat dat mijn eigen gedachten zijn. Tijdens de 10 dagen wordt er onderling niet gepraat en is er ook verder geen contact. Niemand kent mij. Niemand kent mijn geschiedenis. Iedereen is daar voor zichzelf en niet om anderen het leven zuur te maken.'

Ik werd me bewust van mijn overtuiging: ‘ Let op, want iedereen kan het slecht met je voor hebben. ’

Om me veilig te voelen bij andere mensen ben ik ontzettend oplettend geworden. ‘ Wie doet wat? ’, ‘ Wie zegt wat? ’, ' Wat zit hier achter en op welke manier zou dat tegen mij bedoeld kunnen zijn? '

Als je mijn vorige blogs gelezen hebt weet je dat ik momenteel een intensief traject door maak om (de gevolgen van) het misbruik door mijn hopman te ontrafelen. Ik had vroeger op scouting veel last van heimwee. Soms al op de gewone zaterdagen waarop we bij elkaar kwamen. Het is niet dat ik dan actief mijn hopman opzocht. Hij pikte mij eruit als ik verdrietig was en op een of andere manier bood hij mij veiligheid. Ik was dan even weg uit de groep en niemand kon zien dat ik verdriet had.

Echter de plek die mij op een bepaalde manier veiligheid bood en mij een bijzonder gevoel gaf, was de meest onveilige plek voor jongens van een jaar of 10 / 11, namelijk bij hem op schoot.

Stil zitten, niks zeggen en wachten tot het voorbij is. Een bevroren stand. Volledig beperkt in mijn vrijheid. Dus daar waar ik me veilig achtte werd mij mijn vrijheid om kind te zijn ontnomen.

Dit is een patroon geworden waar ik me nooit bewust van was…tot nu toe. Ik beschreef in mijn vorige blog dat ik 5 banen tegelijk in stand probeer te houden. Ik wil erbij horen, ik ben op zoek naar veiligheid, ik pas me aan en geef daarmee mijn vrijheid op. Mijn vrijheid om volledig mezelf te zijn.

' Zet mij in mijn eentje op de noordpool en ik red me wel. Als er iemand bij komt wordt het lastig '.
Het is veiliger met twee of meer. Het vraagt ook een aanpassing aan de ander.

Ik realiseer me nu dat ik in dat aanpassen aan de ander vaak te ver doorgeschoten ben. Stil zitten, niks zeggen en wachten tot het voorbij is. Steeds als iemand ‘zijn glas op mijn nummertje 40 zet’ dan houd ik mijn mond omwille van de veiligheid van het erbij horen. Ik pas me aan…ik geef een stukje van mijn vrijheid op.

Ik merk nu dat ik moe ben. Jarenlang heb ik in een survivalstand gestaan: ik wilde erbij horen en ondertussen was ik continu op mijn hoede en moest ik alles en iedereen in de gaten houden om aan te kunnen zien komen waar, wanneer en waarmee ‘ze me konden fucken’.

In september besloot ik om aan een van mijn opdrachtgevers aan te geven dat ik minder kom werken. Onlangs heb ik op een andere werkplek aangegeven dat ik daar volledig ga stoppen. Dat voelt voor mij erg onveilig. Ik heb mezelf en mijn gezin te onderhouden. En tegelijkertijd voel ik direct meer vrijheid. Vrijheid om mijn eigen tijd in te delen, vrijheid om te doen wat ik wil, vrijheid om nieuwe dingen te ontwikkelen, vrijheid om het op mijn manier te doen.

In mijn afgelopen sessie bij Mannen in de praktijk riep ik uit ‘ dan maar droog brood ’.
Deze kreet staat nu voor mij symbool voor mijn keuze voor vrijheid in plaats van veiligheid en de daarmee verbonden zekerheid.

De uitverkorene

Sat, 15 Apr 2023 08:53:31 GMT

Veel van wat ik in mijn leven gedaan heb en veel van de keuzen die ik gemaakt heb,
hebben in het teken gestaan van beschikbaar zijn voor de ander.

Veel van wat ik in mijn leven gedaan heb en veel van de keuzen die ik gemaakt heb,

hebben in het teken gestaan van het behoud van mijn plek als de uitverkorene.

In mijn eerdere blogs beschreef ik dat misbruik mij gekwetst heeft en veel verdriet gedaan heeft. En ik voelde me ook boos. Steeds als er ook maar ergens een artikel verscheen over misbruik dan ontstak de woede zich in mij.

Ik schreef ook dat ik hulp gevonden heb via www.mannenindepraktijk.nl . Deze hulp heeft mij op een diepere laag in mijzelf gebracht die door mijn woede verborgen werd. Door onder begeleiding te werken aan mijn misbruik ben ik langzaamaan een grote emotionele wirwar, die vooral veel boosheid bij me opriep, gaan ontrafelen.

Naar aanleiding van een aantal gebeurtenissen afgelopen weken toonde zich iets wat zich tot nu toe altijd verborgen had gehouden: het gevoel van bijzonder te zijn en het idee speciaal uitgekozen te zijn. Ik schrok heel erg van dit gevoel dat het misbruik blijkbaar ook bij mij teweeg gebracht heeft.

Ik voelde me vies op het moment dat ik dat gevoel in mezelf herkende en ik voel schaamte om te erkennen dat het misbruik mij ook het gevoel gaf om uitverkoren en speciaal te zijn.

Met deze erkenning terugkijkend op een aantal, vooral werk gerelateerde relaties zie ik mijn (onbewuste) patroon dat altijd bezig is geweest met: ‘ Zie je niet hoe goed ik mijn best doe? ’ en ‘ Zie je niet wat ik allemaal voor je over heb? ’

En ik merk nu dat ik daarbij vaak over mijn eigen grens gegaan ben. Het is me duidelijk geworden dat mijn ‘ ja ’ zeggen allerlei vormen en gedaanten kan aannemen om maar geen ‘ nee ’ toe hoeven zeggen. Hiermee vermijd ik het risico dat de relatie verbroken wordt.

Ik ben ooit op een positieve manier een kameleon genoemd. Echter deze eigenschap heeft mij mezelf dus ook in allerlei bochten gewrongen met als resultaat dat ik nu probeer 5 banen tegelijk in stand te houden. Hierbij zonder ik me steeds verder af en laat steeds minder van me horen, omdat het voor mij niet te doen is en omdat ik uiteraard niemand wil teleurstellen.

Het is me duidelijk geworden dat ik niet gehandeld heb vanuit mijn authentieke kind maar vanuit mijn uitverkorene deel dat steeds op zoek is naar een herhaling van het gevoel bijzonder en speciaal te zijn en dit nergens gevonden krijgt.

Deze ontdekking doet me pijn. Ik ben niet eerlijk geweest naar mezelf en ook niet naar anderen.
En aan de andere kant laat deze ontdekking me ook zien dat dit ook een van de onzichtbare gevolgen is van seksueel misbruik.

Mijn grote uitdaging voor nu is te vertrouwen op mijn eigen vleugels in plaats van op het veilige nest waarin ik steeds hoop te landen.
En begrijp me niet verkeerd: in die veilige nesten waar ik steeds geland ben heb ik mooie dingen gedaan en heb ik me kunnen ontwikkelen tot wie ik nu ben.

Mijn uitdaging zit hem vooral in ‘ nee ’ zeggen wanneer het voor mij ook voelt als ‘ nee ’.
En niet meer als een kameleon een ‘ ja ’ laten zien om koste wat kost de relatie te behouden.

Met deze eerlijke ‘ nee ’ schep ik duidelijkheid in wat ik wel en wat ik niet wil. En kies ik meer voor en vanuit mezelf. Ik vermoed dat deze duidelijkheid mijn relaties alleen maar ten goede komt.

En wellicht heb ik dan 'The Hobbit' en 'Lord of the Rings' niet meer nodig om het gevoel van uitverkoren zijn op te roepen.

Ervaringsdeskundig

Thu, 02 Mar 2023 13:27:24 GMT

...wat heb ik een hekel aan dat woord.

Ervaringsdeskundig klinkt in mijn beleving als pronken met mijn eigen ellende.

Om me vervolgens af te vragen: ‘ Hoezo zit iemand daar op te wachten? ’

Lezers die mij volgen op LinkedIn zal het wellicht opgevallen zijn dat seksueel grensoverschrijdend gedrag een terugkerend thema is geweest in een aantal van mijn recentelijke posts. Ik ben er tenslotte zelf ook slachtoffer van geweest.

Slachtoffer…nog zo’n woord waar ik een hekel aan heb. Zo zag en noemde ik mezelf liever niet. Totdat er een deelnemer in onze NLP opleiding zat die een survivor-armbandje droeg. Onze ontdekking een gelijksoortige gebeurtenis te hebben meegemaakt schept direct een band.

Survivor…dat vind ik dan wel weer veel beter klinken dan slachtoffer.

Terug naar ‘ervaringsdeskundig’. Omdat het thema grensoverschrijdend gedrag en de vraag op welke manier dit nu nog van invloed is op mijn doen en laten, ben ik me nog meer gaan verdiepen in de gevolgen van seksueel misbruik.

Ik las het boek Traumaseksualiteit van Peter John Schouten en ik ontdekte bij mezelf behoorlijk wat overtuigingen en gedragspatronen die in dit boek beschreven worden. En langzaamaan werd me duidelijk dat ik mij rationeel dan misschien niet als slachtoffer meer zie, maar dat ik mij gevoelsmatig tot anderen nog altijd verhoud als die jongen van 11.

‘ Stil zitten, mond houden en wachten tot het voorbij is. ’

Het maakt niet eens uit wat er precies gebeurt, maar als ik me ergens oncomfortabel bij voel, dan is dit het gedrag dat ik nog altijd laat zien. Het werd me duidelijk dat ik hulp nodig heb om me uit dit patroon te bevrijden.

En wie ga ik dan om hulp vragen? Bij wie kan ik met deze vragen terecht?
Ik ben in mijn opleidingstraject met heel veel fijne trainers en coaches in contact gekomen. Alleen bij geen van hen voelde ik me voldoende op mijn gemak om mijn ‘probleem’ te bespreken. Niet vreemd natuurlijk als ik op een of andere manier iedereen om mij heen nog bekijk vanuit de beleving van een 11 jarige.

Ik ging op zoek. Met wie zou ik hierover kunnen praten zonder dat ik me vanuit een oud mechanisme automatisch kleiner dan of minderwaardiger aan de ander voel? Wellicht iemand die iets vergelijkbaars heeft meegemaakt. Ik ben op zoek gegaan naar een ervaringsdeskundige.

Uiteindelijk heb ik met m’n hartslag ik mijn keel en met ontzettende zweethanden het contactformulier op www.mannenindepraktijk.nl ingevuld….ik had geen betere keuze kunnen maken.

Ik heb aan den lijve ondervonden wat de meerwaarde is van het contact met een ervaringsdeskundige. Niet eens omdat we uitgebreid over ons misbruik gesproken hebben…het is een gevoel, een klik, een direct gevoel van verbinding, een gevoel van vertrouwen.
Ik ben er nog niet, ik maak wel mooie stappen. Binnenkort heb ik een nieuwe afspraak.

En….ik voel me vrij genoeg om mezelf ervaringsdeskundig als slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag te noemen.

De schade is enorm

Tue, 31 Jan 2023 08:05:45 GMT

'Ik wil niet dat hij de rest van mijn leven bepaalt.'

Dit heb ik mezelf lang voorgehouden. Dan was ik liever iemand die nou eenmaal niet zo handig in de omgang met andere mensen is, dan een slachtoffer van seksueel grensoverschrijdend gedrag.

Alleen ben ik opgeleid tot NLP trainer. En een van de eerste dingen die ik leerde bij NLP is dat wij onbewust geen ontkenning kennen. Als ik u vraag om NIET aan een roze olifant te denken, dan is het al gebeurd. De olifant moet er eerst zijn voordat je hem weg kan denken. En zo kan ik ook het misbruik niet wissen uit mijn leven en het proberen weg te denken.

Het moment dat hij mij voor de eerste keer op schoot nam, is bepalend geweest voor de loop van mijn leven. Ik weet niet eens precies hoe vaak ik op schoot gezeten heb. Ik realiseer mij nu dat zelfs al was het maar één keer geweest dat er fundamenteel iets in mij veranderd is.

Naar aanleiding van mijn vorige blogs nam Klaas uit de scoutinggroep van toen contact met me op.

Klaas is niet zijn echte naam, want hij is er (net als ik heel lang) niet aan toe om zijn verhaal openbaar te maken.

We raakten aan de praat over hoe we de tijd toen beleefd hebben, wat ons overkomen is en hoe dat nu nog speelt in ons leven. De gelijkenissen spreken boekdelen. We hebben ondertussen allebei kinderen. En we hebben er bijvoorbeeld allebei last van gehad dat er een mannelijke medewerker op het kinderdagverblijf van onze kinderen werkte. Dat ligt niet aan die mannelijke medewerker. Het is onze aanname op voorhand dat er kwade bedoelingen zouden kunnen zijn. ‘Hij zal toch niet net zo zijn als…’

Ook ontdekten we weerstand of interne spanning op de sportclubs van onze zoons. Toen de staf van het team van mijn zoon voorstelde dat de jongens voor het groepsgevoel samen moesten gaan douchen was ik in alle staten. Nog niet misschien dat mijn zoon met andere jongens zou gaan douchen. Ik heb hem na alle trainingen en wedstrijden dan ook direct mee naar huis genomen.

Klaas is een tijd trainer geweest van het team van zijn zoon. Om alle eventuele schijn voor te zijn zorgde hij er te allen tijde voor dat hij nooit alleen met het team in de kleedkamer was.

En al pratend vonden we veel overeenkomsten in ons gedrag, in ons gevoel, in onze aannames en in ons diepliggend wantrouwen in mensen in het algemeen. Ik ontdekte dat het dus niet alleen mijn gedachten en aannames zijn en dat het misbruik dus ook bij andere jongens gelijksoortige reacties en gevoelens teweeg brengt. Ook nu nog.

Gedurende mijn opleiding NLP leerde ik hoe wij als mensen geprogrammeerd (P) worden op basis van opvoeding, opleiding en eerdere ervaringen. In de Rots en Water trainingen die ik volgde ben ik me bewust geworden van fysieke spanning die zich nu nog steeds in mijn lijf opbouwt in bepaalde situaties. Ik las ontzettend veel boeken over trauma en hoe ons zenuw- en hormoonstelsel dat verwerkt. En het trauma ook steeds opnieuw kan activeren.

Alleen ging geen enkel boek écht over mij. In veel boeken vond ik wel herkenning in de fysieke uitwerking van een trauma, maar ik las nooit een boek waarbij ik dacht: ‘dit gaat over mij’ .

Op basis van een reactie op mijn vorige post kwam ik op het spoor van Peter John Schouten en zijn boek Traumaseksualiteit. Ik heb het boek besteld en vervolgens heb ik het een tijd laten liggen. Ik vond het voor het eerst spannend om aan een boek te beginnen. De angst mezelf in het boek te herkennen was groter dan mijn nieuwsgierigheid.

En POEF…de eerste paar bladzijden: tranen over mijn wangen. Dit boek gaat over mij. Eindelijk heeft iemand opgeschreven wat er al jaren in mij omgaat, wat ik lastig vond om een plaats te geven en wat ik nooit met iemand heb kunnen delen.

Over dat eerste moment van het misbruik schrijft hij onder andere: ‘je bent vanaf nu geen kind meer en je hebt behoefte aan iemand die je helpt en bijstaat.’ 2 rake opmerkingen die voor mij zo ontzettend waar zijn (geweest).

Een van mijn wensen die ik tijdens mijn opleidingstraject opgeschreven heb is: ‘ik zou wel weer naar de wereld willen kunnen kijken als toen ik kind was.’ Ik heb dat ontzettend gemist vanaf mijn 11 ^e .

En nee…toen was er niemand. In mijn vorige blog vertelde ik dat een aantal jongens opgevangen is en hun verhaal aan de politie gedaan hebben. Niemand die mij iets gevraagd heeft. In mijn beleving tenminste. Ik kan me namelijk niet herinneren of mijn vader en moeder toen iets gevraagd hebben.

Ik heb het boek nog niet uit. Maar ik wil nu al iedereen die in aanraking komt met misbruik, zowel als slachtoffer als begeleider of hulpverlener dit boek aanraden. In dat eerste moment gebeurt er namelijk heel veel. Zo veel dat het misbruik de loop van mijn leven bepaalt.

En dan hoop ik dat er ooit een moment komt dat een voorzitter van de rechtbank in een misbruikzaak nooit meer zal zeggen: ‘Het is onbekend hoeveel herinneringen zij (de kinderen) zullen hebben aan de feiten en of ze daarvan schade zullen ondervinden.’

the body keeps the score

Thu, 05 Jan 2023 11:31:07 GMT

Mijn lijf heeft altijd gelijk...

terwijl ik er lange tijd van overtuigd was dat mijn hoofd het alleenrecht op ‘gelijk hebben’ had.

Zoals ik in mijn vorige blog aangaf wilde ik weten op welke manier het grensoverschrijdend gedrag van mijn hopman van invloed is/was op mijn leven. Iets wat ik lang ontkend heb. Ik wilde het misbruik niet als excuus gebruiken om te verklaren waarom ik bepaald gedrag vertoon. Ik legde nog eerder de schuld bij mezelf om maar te voorkomen dat ik de macht om me niet OK te voelen bij mijn hopman legde.

Middels NLP heb ik diverse modellen aangereikt gekregen waarin wordt beschreven hoe gedrag tot stand komt. Het communicatiemodel beschrijft bijvoorbeeld dat er zo’n 4,5 miljoen prikkels er per seconde op ons af komen en dat ons neurologisch systeem deze prikkels filtert tot een bewustwording van zo’n 7 of 8 prikkels. Op basis van deze 7 of 8 prikkels komt ons gedrag tot stand. Dit is waarom de een in een winkelstraat blijft staan bij een schoenenwinkel en de ander bij de stroopwafelkraam.

En zo zijn er meer methoden om te onderzoeken hoe je gedrag tot stand komt. Een andere manier is bijvoorbeeld te luisteren naar je hoofd, je hart en je buikbrein of in een familieopstelling woorden en expressie te geven aan onbewuste patronen. Ik ben zelfs een cursus EMDR gaan volgen.

Ik heb veel van deze methoden aangegrepen om mezelf te onderzoeken. En ik ben een heleboel wijzer geworden. In een familieopstelling werd me duidelijk dat ik nog altijd een gekwetst deel in mij heb. Dat deel voelt letterlijk nog als een jongen van 11 jaar. En dan heb ik nog mijn reddende deel. In de opstelling was dit letterlijk een man die 2 koppen groter was dan ik. Mijn reddende deel heeft altijd gezegd maak je maar groot en doe maar alsof er niets aan de hand is.

Na zoveel onderzoek en opgedane inzichten bleven bij mij toch vragen onbeantwoord. Hoezo voel ik me toch nog gespannen als er iemand vlak achter me loopt of fietst? Hoezo kijk ik weg als iemand mij aankijkt? Hoezo voel ik me ongemakkelijk als ik een compliment krijg?

Ik ben me gaan verdiepen in trauma en ons lichaam. Boeken van grote namen uit traumaonderzoek als Bessel van der Kolk, Pat Ogden en Peter A. Levine heb ik verslonden. En ook Francine Shapiro, de grondlegster van EMDR en Antonio Damasio die mijn favoriete uitspraak van Decartes ‘ik denk dus ik ben’, weerlegt in zijn boek ‘ik voel dus ik ben’.

Wat ik uit al deze boeken geleerd heb is dat de traumatische gebeurtenis zelf niet het echte probleem is. Het is de manier waarop ons lijf deze gebeurtenis al of niet kan verwerken en wat uiteindelijk tot soms onverklaarbare spanningen en emoties kan leiden. Hoe het trauma in ons lijf wordt opgeslagen. En waarom ik dus nog altijd die spanning ervaar als er iemand achter mij loopt.

Wij hebben onszelf niet geleerd om net als een impala die een aanval van een luipaard overleefd heeft, de spanning van een (traumatische) gebeurtenis van ons af te schudden. ( bekijk hier hoe )

De beweging die we zouden willen maken tijdens of net na de gebeurtenis, maar die we niet konden maken, wordt door het lichaam onthouden. En iedere keer als we in een situatie komen die gelijkenissen vertoont met de oorspronkelijke gebeurtenis zal ons lijf proberen die beweging alsnog af te maken. Dus ga ik spanning voelen op het moment dat er iemand vlak achter me loopt. Mijn lijf komt in verweer.

Uiteindelijk zal die spanning ergens vorm moeten krijgen en zich kunnen uiten. Voor mij waren dat twee hele duidelijke momenten:

Na mijn inzicht dat ik me niet gehoord gevoeld heb nadat het misbruik aan het licht gekomen was binnen onze groep, wilde ik alsnog doen wat ik 30 jaar geleden niet gedaan heb. Ik wilde mijn verhaal vertellen daar waar het in mijn beleving thuis hoorde, namelijk op het politiebureau. Ik heb een afspraak gemaakt met de zedenpolitie. En op een hele respectvolle manier heb ik aan twee zedenrechercheurs mijn verhaal kunnen en mogen vertellen.

Mijn lijf ontlaadde zich echter al in de wachtruimte. Ik ging ruchtbaarheid geven aan mijn verhaal. Ik ging de beweging afmaken die ik al 30 jaar ingehouden had. Mijn hart pompte als een gek, de adrenaline gierde door mijn lijf en ik moet happen naar adem. Alle spanning en frustratie die ik rondom het uitkomen van het misbruik ingehouden had, kwam in een keer naar boven. Ik voelde me letterlijk een stuk lichter toen ik het bureau uit liep.

Het tweede moment kwam toen ik de Rots en Water specialisatietraining Psychosociaal trauma en rouwervaring volgde. We hadden een grote groep van 30 deelnemers en we werden uitgenodigd tot de volgende oefening:
In relatief klein afgezet gedeelte van de trainingsruimte gingen 30 deelnemers kriskras door elkaar lopen. Eerst zonder elkaar aan te raken. Daarna was licht contact met de handen toegestaan. En elke keer als je contact gemaakt had moest iedereen volgens de basisprincipes van Rots en Water (stevig staan en focus op de ademhaling) zichzelf reguleren voordat je verder mocht lopen. En dit bouwde zich steeds verder op. Het contact werd steeds intenser. Tot de laatste oefening: loop op iemand af en ga rug tegen rug staan.

Nu heb ik sinds ik met NLP bezig ben geleerd heb dat niet iedereen slechte bijbedoelingen heeft en dat iemand een knuffel geven een fijne ervaring is. Alleen een knuffel geven is een frontale ontmoeting.

Echter toen ik op schoot zat bij mijn hopman maakte ik contact met mijn billen en mijn rug. En dat heb ik daarna nooit meer gedaan. Ik zorg er altijd voor dat ik niemand achter me heb. Bijvoorbeeld tijdens concerten ging ik altijd erg opzichtig ruimte om me heen creëren als er mensen achter me stonden te duwen.

En nu werd mij gevraagd om rug- en billencontact te maken met iemand die ik amper één dag kende. Op het moment dat ik ging staan, ging het licht bij me uit. Ik als 44 jarige man die rug aan rug stond met een vrouw, raakte volledig in paniek. Ik wilde gaan slaan, gaan schoppen, ik kwam adem te kort en ik wilde vooral heel erg weg daar. Alles in mijn lijf schreeuwde ‘ dit is niet OK ’.

De trainers van die dag Freerk Ykema en Harriëtte Modderman lieten mij de kunst en meerwaarde van het co-reguleren zien. Harriëtte vroeg mij me te oriënteren op de omgeving, me bewust te worden van waar ik was. In ieder geval niet op schoot bij mijn hopman. Zij ging daarna samen met mij ademhalen. Ze vroeg me om haar aan te blijven kijken. Ze pakte mijn handen vast en bleef met haar aandacht bij me tot ik weer in het hier en nu was.

Mijn lijf had de mogelijkheid gekregen om de beweging af te maken. De paniek, de spanning, de stress heeft zich kunnen uiten en daarna heeft ze mij door te co-reguleren geholpen de controle over mijn lijf weer terug te nemen.

Het zijn nu niet meer de voorvallen met mijn hopman die controle hebben over mijn lijf. Ik ben mij bewust van mijn lijf en ik voel wanneer spanning opbouwt. Ik realiseer me dan dat ik in het hier en nu ben. Door me te focussen op mijn lijf en mijn lijf te laten doen wat het nodig heeft, maak ik de cyclus rond.
Dan ben ik die impala die doet wat hij of zij nodig heeft om de spanning na de aanval te laten gaan en kan ik daarna rustig verder huppelen.

Misschien wel om jou te helpen met reguleren.

Je gaat het pas zien als je het doorhebt

Thu, 29 Dec 2022 14:27:30 GMT

Blijkbaar zien mensen de wereld anders dan ik…

...zoveel is mij ondertussen wel duidelijk geworden.

In het Neuro Linguïstisch Programmeren (NLP) gaat men uit van een grondhouding. Een houding die ook wel ‘fair witness’ genoemd wordt: de onbevooroordeelde getuige. Kan ik de wereld bekijken zonder oordeel?

Deze grondhouding gaat uit van een aantal stellingen, waarvan onderstaande vier voor mij life changing zijn geweest:

Ieder mens heeft een eigen model van de wereld
Ieder gedrag heeft een positieve intentie
Iedere keuze is de beste keuze
Iedereen heeft hulpbronnen

Vanaf het moment dat ik met deze stellingen in aanraking kwam, hebben ze mij gefascineerd. In eerste instantie omdat ik ze de grootst mogelijke onzin vond. Namelijk:

Toen ik 10 jaar was ging ik bij de verkenners. Tijdens mijn installatie legde ik in volle overtuiging aan mijn hopman de verkennersbelofte af.

'Ik beloof mijn best te doen een goed verkenner te zijn. Iedereen te helpen waar ik kan en me te houden aan de scoutingwet. Jullie kunnen op mij rekenen.'

Ik deed een belofte zonder precies te weten wat ‘een goed verkenner zijn’ inhield. Ik beschouwde mijn hopman als rolmodel. Mijn voorbeeld van een goed verkenner. Hij leerde mij onder andere een tent als onderkomen te bouwen, koken, EHBO, kaartlezen en een kompas te gebruiken. Allemaal vaardigheden waar ik nu nog profijt van heb als ik met mijn gezin ga kamperen of in mijn werk als outdoor trainer.
De man stond voor mij op een voetstuk.

Deze hopman had echter ook minder voorbeeldige kant: om tegemoet te komen aan een persoonlijke behoefte had hij de gewoonte om jongens die het soms wat moeilijk hadden, zoals ik, te troosten door hen op schoot te nemen en te betasten op plaatsen waar een volwassen man bij een kind niks te zoeken heeft.

Een gebeurtenis die voor mij een eigen betekenis kreeg. Tussen de jongens onderling werd wel eens gezegd: ‘dat hoort erbij’ . Ik wist als 10 jarige alleen niet ‘wat er dan precies wel en niet bij hoorde’ .

Uiteindelijk werd mij pas een aantal jaar geleden duidelijk dat op schoot zitten en betast worden niet precies was wat de anderen bedoelden met ‘dat hoort erbij’ .

Op mijn eerste NLP opleidingsdag werden mij bovenstaande stellingen voorgelegd. In mijn beleving waren deze volledig in strijd met mijn werkelijkheid. Ik was gefrustreerd en raakte verstrikt in een interne strijd tussen verdriet, wanhoop en woede. Hoezo heeft elk gedrag een positieve intentie?

In mijn gehele traject tot NLP trainer heb ik deze stellingen als uitdaging aangenomen en ben ik gaan onderzoeken hoe ik deze stellingen voor mezelf (be)grijpbaar en aanvaardbaar kan maken.

Gedreven door een intrinsieke motivatie heb ik me in sneltreinvaart verdiept in de werking van onze psyche, de wisselwerking tussen ons lijf en onze gedachten en de manier waarop wij onze eigen werkelijkheid creëren. Ik was mijn eigen proefkonijn. Ik wilde weten, voelen en begrijpen óf en zo ja op welke manier het misbruik dat mij als verkenner was overkomen een rol speelde in mijn ontwikkeling.

Ik ontdekte dat ik mijn eigen betekenis had gegeven aan het misbruik en de afhandeling daarvan. Er is toentertijd door de ouders van een van de jongens in onze groep aangifte gedaan. Daarop zijn een aantal jongens en hun ouders uitgenodigd om hun verhaal te doen bij de politie.
Ik zat daar niet bij. Niemand vroeg mij iets. En ik had ook aan niemand iets verteld.
Want ik dacht: ‘wat hun is overkomen zal wel veel erger zijn dan wat mij is overkomen, anders hadden ze mij wel iets gevraagd.’

En ergens in dit hele gebeuren heb ik onbewust een aantal overtuigingen aangenomen:

laat ik mijn mond maar houden (die ander heeft het vast zwaarder dan ik)
laat ik maar niet meer huilen (een ander kan daar misbruik van maken)
laat ik maar doen alsof er met mij niks aan de hand is (ik doe het wel alleen)
laat ik maar niet te hulp schieten (dat kan verkeerd opgepakt worden)

Ik ontdekte dat een gebeurtenis van ondertussen meer dan 30 jaar geleden veel impact heeft op de manier waarop ik de wereld beleef en naar andere mensen kijk. Ik zie nu in dat ik vaker iemand die ik als voorbeeld beschouwde op een voetstuk geplaatst heb. En ik krijg nu door dat ik vaker mijn grens niet goed bewaakt heb ten opzichte die personen. Niet dat er sprake is van misbruik, maar ik ben geneigd mijn eigen grenzen en behoeften aan de kant te zetten ten behoeve van de ander.

Ik heb mijn eigen model van de wereld onderzocht en ondervonden dat mijn werkelijkheid niet dé werkelijkheid is. Sommige gebeurtenissen zijn een eigen leven gaan leiden in mijn beleving. Iedereen creëert een eigen model van de wereld. Alles in dat model is subjectief en heeft een eigen waarde en een eigen belang.

En ja…in dat eigen model van de wereld heeft elk gedrag een positieve intentie. Al is het slechts voor de persoon in kwestie (bijvoorbeeld mijn hopman). En ja…elke keuze is op het moment dat ik hem maak, de beste keuze (ik zeg niks, dan val ik ook niemand lastig). Anders had ik wel een andere keuze gemaakt.
En ja…uiteindelijk heb ik hulpbronnen gevonden om het misbruik een andere betekenis te geven en me op een andere en vooral leukere manier door het leven te bewegen.

En zoals Johan Cruijff ooit zei: ‘Je gaat het pas zien als je het doorhebt.'

Dat is wat ik doe: ik heb mezelf geleerd te onderzoeken hoe ik mijn wereldbeeld vormgegeven heb en ben gaan zien welke betekenis ik aan allerlei gebeurtenissen gegeven heb. Hierdoor zie ik steeds vaker mijn eigen patronen en heb ik door wat ik te doen heb om me los te maken van beperkende gedachten, gevoelens en gedragingen.

Als coach en trainer heb ik niet de oplossing voor jouw probleem of dilemma. Ik weet niet wat goed en niet goed voor je is. Ik kan je alleen vanuit mijn kennis en ervaring helpen om je op een andere manier te laten kijken, luisteren en ervaren. Ik kan je laten ontdekken op welke manier je hoofd en je lijf betekenis geven aan gebeurtenissen. En ik hoop dat als je doorhebt hoe jij dat doet, je gaat zien hoe je jezelf naar een ander, hoger en beter plan kan tillen.

Ik wens je mooie inzichten toe in 2023!

Ik van WC eend

Thu, 22 Dec 2022 08:22:45 GMT

Schrijf in Jip en Janneke taal wat je doet...

Deze uitdaging kreeg ik naar aanleiding van mijn vorige blog over mijn 'nieuwe werk'. Dus ben ik weer in het toetsenbord gekropen in een poging te beschrijven wat ik nu precies doe. Maar ook als ik in Jip en Janneke taal probeer te beschrijven wat voor werk ik doe, hoor ik in mijn gedachten al snel Jos Burgers zeggen:
' Wij van WC eend adviseren WC eend. '

In een geweldig filmpje dat je ( klik hier ) kunt bekijken op youtube beschrijft hij wat allemaal niet werkt om je werkzaamheden en vaardigheden onder de aandacht te brengen. Ik vind daarna dan ook altijd snel de backspace op mijn toetsenbord om vervolgens naar een lege pagina te staren.

Hoe kan ik voor een ander duidelijk maken wat ik doe als ik nog nooit heb ervaren hoe het is om een training van mij te krijgen? Ik zou wel eens deelnemer willen zijn van mijn eigen training.

Mooie feedback die Sjors (waarmee ik samen Bewust Buiten gestart ben) en ik ooit kregen na een outdoor training was de manier waarop wij op elkaar afgestemd waren. Zonder het zelf door te hebben, zijn Sjors en ik tijdens onze trainingen dusdanig op elkaar afgestemd dat onze deelnemers daar een gevoel van veiligheid en vertrouwen bij ervaren. Aangezien sommige van onze coachtechnieken een risico met zich meebrengen (boogschieten, boomklimmen, hoogteparcour) is veiligheid onze basis. Veiligheid zit in onze natuur.

Een ander aspect van onze samenwerking is dat Sjors en ik nooit haast hebben. Al duurt het tot 's nachts 4 uur, wij wachten altijd rustig op onze deelnemers aan een dropping. En als we besluiten te gaan zoeken, dan is het voor hen altijd vanzelfsprekend dat wij hen midden in de Ardennen terug vinden.

Bij het survivalbedrijf waar wij eerder werkten kregen we soms groepen van wel 100 deelnemers te verwerken en dan was tijd een belangrijke factor. Waar tijd(sdruk) en aantallen belangrijk werden, merkte ik dat mijn aandacht zich meer op de activiteit en de planning richtte dan op de uitdaging van de individuele deelnemer. En daar baalde ik van.

Dit is ook een belangrijke reden waarom Sjors en ik trainingen aanbieden waar het doel van de individuele deelnemer centraal staat. En aangezien wij nooit haast hebben en met onze aandacht bij het nu zijn, weten wij alle tijd, ruimte, vertrouwen en veiligheid te scheppen, zodat onze deelnemers juist aan die persoonlijke doelen kunnen werken.

Ik merk ook in mijn (NLP) trainingen dat ik graag aandacht besteed aan vragen, gedachten en gevoelens van deelnemers. Ik vind het fijn als iedereen zich veilig, gehoord en gezien voelt. Het zijn vaak anderen die mij moeten attenderen op de tijd.

Beschrijven wat ik doe in mijn ‘nieuwe werk’ als trainer en coach, blijft een uitdaging voor me. Voor mij staat wel vast dat veiligheid en vertrouwen in mijn werk onvoorwaardelijk zijn.

En als ik me zou vergelijken met WC eend, dan wens ik u vooral een schoon en fris toilet toe.

En fijne feestdagen uiteraard!

Tsja....wat doe ik nu eigenlijk?

Mon, 12 Dec 2022 16:53:54 GMT

Afgelopen weekend op een feestje...

stelde iemand mij de vraag: 'En....doe jij nog steeds iets in de hoveniersbusiness?'

Hmmm....het is ondertussen al meer dan 22 jaar geleden dat ik voor het laatst mijn seizoensbaan als hovenier in de Efteling had.

En toch ook al meer dan 16 jaar geleden dat ik gestopt ben bij het groenadviesbureau waar ik ging werken nadat ik mijn studie Tuin- en landschapsmanagement aan de Hogere Agrarische School in 's-Hertogenbosch (HAS Den Bosch) afgerond had.

En ja...het klopt dat ik daarna 10 jaar mijn eigen bedrijf had, namelijk digitree: 'Eenvoud in boombeheer'.
Na het afronden van mijn studie bedrijfskunde en een niet afgemaakte opleiding software engineering, had ik een stukje software ontworpen en laten ontwikkelen. Met deze software kunnen gebruikers (waaronder hoveniers en boomverzorgers) bomen op een digitale kaart intekenen en vervolgens de gegevens van die boom invullen in een digitaal formulier.

Aangezien de meeste mensen in mijn omgeving niet echt een goed beeld hadden bij groen- en boombeheer, omschreef ik de software als een soort APK formulier voor bomen. Iedereen weet dat een auto APK gekeurd moet worden om de weg op te mogen. Wat minder mensen weten is dat ook bomen aan een veiligheidskeuring onderworpen worden. Door de vergelijking te maken tussen digitree en de APK keuring voor auto's, hadden veel mensen wel een beeld bij wat ik dan ongeveer deed met mijn bedrijf.

Op de vraag van gisterenavond (of ik nog iets doe in de hoveniersbusiness) antwoorde ik dan ook:

'Nee...al een tijdje niet meer.'

Waarop natuurlijk de onvermijdelijke vraag kwam:

'Wat doe je nu dan voor werk?'

Tsja...en dan moet ik toch altijd even zoeken naar de juiste woorden.

In de hoop er snel vanaf te komen zei ik:

'Ik geef nu les.'

Met daarop de wedervraag:

'En wat voor les geef je dan?'

Waarop ik zei:

'Ik geef communicatietrainingen.'

Daarop kreeg ik de veelzeggende reactie:

'Ah....OK.'

En toen schoof er iemand anders aan bij het gesprek en veranderde het onderwerp.

Ik ben me gaan afvragen wat maakt dat ik het zo lastig vind om uit te leggen wat ik tegenwoordig doe.

Misschien komt dat omdat ik de term Neuro Linguïstisch Programmeren (NLP) niet zo lekker vind bekken.
En ook omdat 'programmeren' voor veel mensen klinkt als iets dan ik 10 jaar eerder gedaan heb, namelijk als 'iets met software'.

Daarnaast heb ik in de ontwikkeling die ik de afgelopen 8 jaar doorgemaakt heb ontdekt dat persoonlijke ontwikkeling toch vooral van meerwaarde is wanneer er een intrinsieke motivatie bij mensen aanwezig is om zich ook daadwerkelijk te gaan ontwikkelen. Dus wie ben ik dan om anderen aan te gaan moedigen om aan persoonlijke ontwikkeling te doen? Dat voelt in mijn beleving aanmatigend. Iedereen bepaalt toch zelf zijn koers in het leven? En ik moet eerlijk zeggen dat ik dan ook een haat-liefde verhouding heb met de term 'coach'.

En toch doe ik supervet werk!

Ik geef NLP trainingen en zie deelnemers grote veranderingen doormaken in hun (kijk op het) leven.

Ik geef outdoor trainingen vanuit Bewust Buiten en zie hoe deelnemers zichzelf tegenkomen in oefeningen die wij aanbieden. Daarbij zien te eigenschappen van zichzelf waar ze niet blij mee zijn en ontdekken ze ook eigenschappen die ze nog niet kenden en waar ze juist superblij mee zijn.

En ik geef bedrijfstrainingen waarbij we hele afdelingen zichzelf onder de loep laten nemen en laten ontdekken op welke manier zij zichzelf kunnen verbeteren en kunnen groeien naar een hecht team dat zijn volledige potentieel kan gaan benutten.

Hoe cool is dat!

Had ik dat nu maar verteld toen mij gisteren de vraag gesteld werd:

'En....doe jij nog steeds iets in de hoveniersbusiness?'